Σε αντίθεση με την απαράδεκτη πρακτική των Βρετανών, να υποστηρίζουν σε όλα τα θέματα την κατοχική δύναμη Τουρκία, οι Αμερικανοί εξέπληξαν με τη θετική στάση τους στο θέμα των τουρκικών προκλήσεων εναντίον της κυπριακής ΑΟΖ, καθώς τάχθηκαν εναντίον της Άγκυρας.

Πρόκειται για ένα γεγονός. Υποστήριξαν την Κύπρο με ισχυρό τρόπο, για πρώτη φορά. Διότι τα συμφέροντα είναι πολλά.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι ΔΕΝ παρασύρθηκαν από τους αιώνιους εχθρούς της Κύπρου, τους Βρετανούς, και μάλιστα οι απόψεις τους συγκρούονται. 

Οι Αμερικανοί διαφοροποιήθηκαν εντελώς.

Οι ΗΠΑ κατήγγειλαν τις τουρκικές προκλήσεις, ζήτησαν από τους Τούρκους να αποχωρήσουν και να τερματίσουν τις δραστηριότητές τους εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επίσης σοβαροί Αμερικανοί αξιωματούχοι μίλησαν τηλεφωνικά με τους ομολόγους τους και τους κάλεσαν να ...συνέλθουν.

Χθες ο πρέσβης των ΗΠΑ μίλησε ξανά για το θέμα, απαντώντας σε ερωτήσεις συναδέλφων δημοσιογράφων, αλλά κάπου έγινε το λάθος και η κακή μετάφραση, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν και λάθος εντυπώσεις.

Ο κ. Τζέφρι Πάιατ, ήταν ξεκάθαρος για την αμερικανική υποστήριξη προς την Κύπρο στο θέμα των τουρκικών προκλήσεων στην ΑΟΖ. Με τον Αμερικανό πρέσβη μπορεί να διαφωνήσει κανείς σε αρκετά θέματα, αλλά σίγουρα πρέπει να συμφωνήσουμε με τη δήλωση του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην ιστοσελίδα hellasjournal και στο κανάλι OPEN, για την κυπριακή ΑΟΖ. Σύμφωνα με πληροφορίες, για να γίνει αυτή η δήλωση, ο κ. Πάιατ έπαιξε καθοριστικό ρόλο.

Όταν γίνονται κάποια σωστά πράγματα για την Ελλάδα και την Κύπρο από τους Αμερικανούς, πρέπει να έχουμε το θάρρος να το λέμε. Όταν δεν συμφωνούμε μαζί τους ακόμα και σε διεθνή ζητήματα, επίσης πρέπει να το λέμε. Αλλά για την ΑΟΖ είπαν το σωστό.  Όταν παίζουν τους Πόντιους Πιλάτους στο Αιγαίο πρέπει να διαμαρτυρόμαστε. Χωρίς αμφιβολία. Να διαμαρυρόμαστε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας.

Όταν συνεχίζουν να υποστηρίζουν τη ρατσιστική λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας για το νησί, πρέπει να είμαστε απέναντι και να εξηγούμε το αυτονόητο: ότι είναι λύση-διάλυση που θα οδηγήσει σε πόλεμο. Ήδη άρχισαν να το καταλαβαίνουν.

Χθες, λοιπόν, ο Πάιατ δεν βρέθηκε απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Και ανέδειξε και κάτι άλλο που πέρασε απαρατήρητο: Την υποστήριξη των Αμερικανών στον άξονα Ισραήλ, Κύπρος, Ελλάδα.

Πάνω απ’ όλα, ήταν απόλυτος (έστω και αν δεν το ...φώναξε): ότι η Ουάσιγκτον διαφωνεί με το Λονδίνο και τον ανεκδιήγητο υπουργό Ευρώπης, Άλαν Ντάνκαν.

Προσωπικά έχω μία διαφωνία στο σημείο για το διαμερισμό των εσόδων από το κυπριακό φυσικό αέριο, με τους Τουρκοκύπριους στην εξής βάση: Πρέπει να γίνει η διανομή των όποιων εσόδων σύμφωνα με το ποσοστό του πληθυσμού, όχι στο 50-50, σε ίσο ποσοστό μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Αυτό αποτελεί και παραβίαση των δημοκρατικών κανόνων.

Η ακριβής φρασεολογία που χρησιμοποιεί ένας διπλωμάτης, ιδιαίτερα δε στην άκρως ευαίσθητη από πολλές απόψεις θέση του Τζέφρι Πάιατ, είναι χρήσιμη για την εξαγωγή ορθών συμπερασμάτων. Μην λησμονούμε ασφαλώς, ότι ο κάθε πρεσβευτής, εκπροσωπεί στην Ελλάδα τα συμφέροντα της χώρας του, όπως και οι Έλληνες πρεσβευτές τα συμφέροντα της Ελλάδας στις πρωτεύουσες που έχουν σταλεί... 

Ας δούμε, ποια ήταν η απάντησή του:

«Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω λέγοντας, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εστιάσει πολύ την προσοχή τους στην υπό ανάδυση τριμερή σχέση ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ. Αυτό αντανακλά την εκ μέρους μας αναγνώριση ότι η Ανατολική Μεσόγειος έχει αναδυθεί εκ νέου ως μια ζώνη ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων και σε αυτό το πλαίσιο, η σχέση μας [των ΗΠΑ] με τους τρεις δημοκρατικούς μας εταίρους, είναι ιδιαίτερα σημαντική.

»Αυτός είναι ο λόγος που εξηγεί γιατί ο υπουργός Εξωτερικών Πομπέο ταξίδεψε στην Ιερουσαλήμ την άνοιξη με σκοπό να συμμετάσχει στην τριμερή με τον πρωθυπουργό Νετανιάχου, [και] τον πρωθυπουργό Τσίπρα.

»Στην ερώτηση συγκεκριμένα για την κυπριακή ΑΟΖ και τις τουρκικές δραστηριότητες – γεωτρήσεις, είδατε την πολύ γρήγορη και καθαρή αντίδραση της κυβέρνησής μου μέσω του εκπροσώπου μας στην Ουάσιγκτον και ξεχωριστά, την έμφασή μας στην αποφυγή ενεργειών που κλιμακώνουν και προκαλούν.

»Υπό αυτή την άποψη, θα σημείωνα επίσης, ότι η μακροπρόθεσμη ελπίδα μας – και αυτό είναι πάλι ενσωματωμένο στην υποστήριξή μας για Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ – η μακροπρόθεσμη ελπίδα μας είναι, ότι τα ενεργειακά ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου θα έπρεπε να γίνουν οδηγός συνεργασίας, αμοιβαίας νίκης και όχι να οδηγήσουν σε διένεξη [our long term hope is that energy issues in the Eastern Mediterranean should become a driver of cooperation, a win-win, as opposed to a driver of conAict].

»Είναι πολύ σημαντικό από αυτή την άποψη, ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχει ρητά προτείνει τη δημιουργία ενός δεσμευμένου λογαριασμού [escrow account], ώστε οποιοδήποτε πόροι από τις κυπριακές δραστηριότητες – γεωτρήσεις θα πρέπει να μοιραστούν εξίσου ανάμεσα στις κοινότητες [proposed the creation of an escrow account so that any resources from Cypriot drilling activities would be shared equally among the communities].

»Θα σημείωνα επίσης την πολύ ισχυρή υποστήριξη την κυβέρνησής μου για τις προσπάθειες που έχει κάνει η ελληνική κυβέρνηση να εμπλακεί με, και να αναπτύξει κανόνες στην πορεία με την Τουρκία [engage with and develop rules of the road with Turkey]. Είναι πολύ σημαντικό που ο πρωθυπουργός Τσίπρας ταξίδεψε στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.

»Είναι εξαιρετικά σημαντικό το ότι ο υπουργός Αποστολάκης και ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών Παρασκευόπουλος, συνεχίζουν να προσφέρουν και να ενθαρρύνουν έναν διάλογο ανάμεσα στην Αθήνα και την Άγκυρα για μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης.

»Στο τέλος της ημέρας, η Τουρκία είναι ένας σύμμαχος στο ΝΑΤΟ. Όλοι επιδιώκουμε να διασφαλίσουμε ότι αυτός ο ΝΑΤΟϊκός σύμμαχος παραμένει αγκυροβολημένος [remains anchored] στη Δύση, αγκυροβολημένος στους ευρω-ατλαντικούς θεσμούς και πράγματι, θα υποστήριζα πως ανάμεσα στα 29 κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν σύμμαχο περισσότερο ευθυγραμμισμένο με μας από την Ελλάδα, στη σημασία της διατήρησης της Τουρκίας αγκυροβολημένης στη Δύση [the United States has no ally more closely aligned with us on the importance of keeping Turkey anchored in the West than Greece].

»Οπότε, έχουμε μιλήσει καθαρά για τον χαρακτήρα κλιμάκωσης αυτών των δραστηριοτήτων – γεωτρήσεων [we have spoken clearly on the escalatory nature of these drilling activities], αλλά είμαστε επίσης επικεντρωμένοι όχι απλά στη διατύπωση της πολιτικής μας, αλλά και προσπαθούμε να σχηματοποιήσουμε εκ νέου και να ανακατευθύνουμε [reframe and redirect] αυτά τα ζητήματα, κατά τρόπον που είναι προς όφελος όλων.»

Αυτά για την αποκατάσταση της αλήθειας.

Hellasjournal

read more

Λένε πως ο κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν.

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Στη προκειμένη περίπτωση, ο ελληνικός λαός είχε τις τελευταίες δεκαετίες για ηγέτες κάτι τύπους ψεύτες, απατεώνες, κλεφτές του κρατικού κορβανά, αδίστακτους ανθρώπους της νύχτας, ανίκανους δανδήδες, σοκολατόπαιδα που δεν δούλεψαν ποτέ στην ζωή τους, lifestyle ξανθές και μοιραίες, άθεους χωρίς κανένα ιερό και όσιο, διάφορα παχύδερμα που το μόνο που τα ενδιαφέρει είναι το πώς θα φάνε περισσότερο και τέλος, εν ψυχρώ προδότες που η μόνη ικανότητα τους ήταν να ξεπουλήσουν την εθνική κυριαρχία αυτής της χώρας.

• Υπάρχουν τρία βασικά στάδια αποχαύνωσης και εξόντωσης ενός λαού : Το πρώτο είναι η καλλιέργεια της πνευματικής του καθυστέρησης και της ηλιθιοποίησης του. Αυτό επιτυγχάνεται με τον πολυετή βομβαρδισμό του με τόνους ηλιθιότητας, τηλεοπτικής βλακείας, ευδαιμονικού καταναλωτισμού και στοχευόμενου αποπροσανατολισμού. Έτσι πλάθεις ένα αναίσθητο και ανάλγητο λαό.
• Το δεύτερο είναι η οικονομική του εξόντωση βάσει του δόγματος, «Σοκ και Δέος». Αφού τον βαυκάλιζες επί χρόνια με μια απατηλή δανειακή ευδαιμονία, του δίνεις μια κατακούτελα και του αφαιρείς κάθε δυνατότητα επιβίωσης αφήνοντας τον να «κρυώνει» αβοήθητος και απελπισμένος να είναι ανίκανος να αντιδράσει.
• Το τρίτο είναι να αναγκάσεις όσους κατάφεραν ακόμα να μπορούν να σκέπτονται να φύγουν στο εξωτερικό. Έτσι όλη η αφρόκρεμα του ελληνισμού πήρε την άγουσα προς το εξωτερικό, προς άλλες πατρίδες αφήνοντας πίσω τους τα απομεινάρια της εθνικής μας απογοήτευσης και ένα διογκούμενο στίφος αλλοφύλων και αλλόθρησκων που συνεχίζει να εισβάλει ανεξέλεγκτο, έτοιμο να λεηλατήσει ότι απέμεινε από αυτή τη δύσμοιρη χώρα.

Η προδοσία ενός λαού, ενός έθνους, μιας θρησκείας και μιας πατρίδας, έχει φυσικά και όνομα και ταυτότητα. Είναι όλοι αυτοί που κυβέρνησαν αυτή την χώρα τις τελευταίες δεκαετίες όπου η υποκρισία, το ψευδός, η μειοδοσία, η κοροϊδία και το αίσχος τους, ξεπέρασε κάθε όριο. Είναι παράλληλα και οι ποιμένες αυτού του λαού που εγκατέλειψαν τον ποίμνιο στη τύχη του ενώ ταυτιστήκαν με το προδοτικό πολιτικό κατεστημένο και ευλόγησαν την παγκοσμιοποίηση σαν το αποκορύφωμα του φαρισαϊσμού τους.

.

• Υποκριτές, φαρισαίοι ρασοφόροι, πολιτικοί χωρίς κανένα ιερό και όσιο, είναι όλοι υπεύθυνοι για το σημερινό κατάντημα αυτή της χώρας και της καθημερινής μας εξαθλίωσης αλλά και αποχαύνωσης. Υπεύθυνοι είμαστε και όλοι εμείς που τους ακολουθήσαμε βάσει του θεωρήματος, «θα φάνε αυτοί αλλά θα φάω και εγώ». Τα ψεύτικα θέλγητρα μιας δανειακής και υποθηκευμένης σε τοκογλυφικούς καρχαρίες αναλγησίας, υπονόμευσαν τις όποιες προοπτικές για ένα τόπο με τεράστια ιστορία και μοναδική παράδοση. 
• Οι σειρήνες της απάτης, του πολιτικού συστήματος και μιας ιεραρχίας συνοδοιπόρο του, έκαναν καλά την δουλειά τους να δημιουργήσουν ένα λαϊκό μόρφωμα χωρίς αντανακλαστικά αντίδρασης στο κατρακύλισμα του προς τον γκρεμό.

Σε όλα αυτά το μόνο ερώτημα που απομένει είναι αν μπορούμε ακόμα να διακρίνουμε πως μπορούμε να αντιδράσουμε και να ανατρέψουμε αυτόν τον θανατηφόρο κατήφορο. Ζούμε σε μια ευλογημένη χώρα, σε μια από τις πιο πλουσιότερες χώρες στον κόσμο. Να συνειδητοποιήσουμε πως αυτή η χώρα είναι η δική μας χώρα και κυρίως να πάψουμε να φοβόμαστε ένα σάπιο και διεφθαρμένο κατεστημένο. Οι πριν από εμάς έζησαν σε πολύ χειρότερες συνθήκες και όμως δεν έσκυψαν το κεφάλι. Μόνο τότε όλα τα παράσιτα, οι χαμαιλέοντες και οι εφιάλτες, θα γίνουν θλιβερό παρελθόν.

Ο αγώνας δύσκολος αλλά...«Θα τον Μεθύσουμε τον Ήλιο συ Ουρανέ»!

nikosxeiladakis

read more

Η νέα παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία έρχεται να διαλύσει, για μια ακόμη φορά, τις ψευδαισθήσεις και αυταπάτες των, ενδοτικών – φοβικών, πολιτικών ηγεσιών και των κομμάτων τους σε Αθήνα και Λευκωσία.

Γράφει ο Νίκος Ιγγλέσης(*)

Η Τουρκία, με το πλωτό γεωτρύπανο «Φατίχ – Πορθητής», επιχειρεί θαλάσσια γεώτρηση εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), αλλά και επί της υφαλοκρηπίδας της Κύπρου, περίπου 40 ναυτικά μίλια δυτικά της Πάφου. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει, σύμφωνα με το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, ανακηρύξει ΑΟΖ και την έχει οριοθετήσει με την Αίγυπτο και το Ισραήλ.

Η Άγκυρα με την παράνομη ενέργειά της δεν αμφισβητεί απλά τη δυνατότητα εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πόρων της νήσου, αλλά ουσιαστικά την ίδια την ανεξαρτησία του κυπριακού κράτους. Κράτους διεθνώς αναγνωρισμένου μέλους του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και άλλων Διεθνών Οργανισμών.

Η νεοοθωμανική – αναθεωρητική Τουρκία φιλοδοξεί να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη και να συνδιαλέγεται υπό ίσους όρους με τις Μεγάλες Δυνάμεις. Για το σκοπό αυτό, εκτός των άλλων, υλοποιεί ένα μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα και αναπτύσσει, με εντατικούς ρυθμούς, την εγχώρια πολεμική βιομηχανία της. Η υλοποίηση της τουρκικής στρατηγικής συνίσταται :

• Σε σαφές μήνυμα προς τ’ άλλα κράτη της περιοχής, τις Μεγάλες Δυνάμεις και τις διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες ότι καμιά εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη δική της συμμετοχή και ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Η Άγκυρα διακηρύσσει ένα «διεθνές δίκαιο» αλα-τούρκα (Κυπριακή Δημοκρατία ).
• Στην επιβεβαίωση της μη αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας που τη θεωρεί «εκλιπούσα». Την υπογράμμιση ότι η Κύπρος είναι συνεταιριστικό κράτος και ότι οι τουρκοκύπριοι είναι συνιδιοκτήτες και όχι μειονότητα. Τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυπριακή κυβέρνηση την αποκαλεί Ελληνοκυπριακή Διοίκηση της Νότιας Κύπρου.
• Στην προβολή στρατιωτικής ισχύος στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου, για την οποία, ως νησί, της αναγνωρίζει μόνο χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων αλλά όχι ΑΟΖ 200 ναυτικών μιλίων. Την ίδια θέση προβάλει και για τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένου του Καστελόριζου και την Κρήτη.

Απέναντι στο νεοοθωμανικό αναθεωρητισμό και την τουρκική επιθετικότητα ο Ελληνισμός οφείλει να απαντήσει άμεσα και αποφασιστικά πριν είναι πολύ αργά. Πρέπει να σταλεί το μήνυμα στην Τουρκία, στις Μεγάλες Δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία, Βρετανία κλπ) καθώς και τα κράτη της περιοχής (Αίγυπτος, Ισραήλ κλπ) ότι οι Έλληνες είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν τα έσχατα εθνικά συμφέροντά τους με κάθε τρόπο ακόμα και με τα όπλα αν χρειαστεί. Αυτός είναι ο ασφαλέστερος τρόπος αποφυγής μιας πολεμικής αναμέτρησης που κανένας δεν επιθυμεί. Αυτός είναι επίσης ο ασφαλέστερος τρόπος για να εξασφαλίσουμε τη συμπαράσταση των όποιων συμμάχων έχουν κοινά συμφέροντα με τον Ελληνισμό, οι οποίοι όμως δεν πρόκειται να πολεμήσουν για μας αν εμείς δε δείξουμε θέληση και αποφασιστικότητα.

Κάθε πρόκληση που μένει ουσιαστικά αναπάντητη αυξάνει τις διεκδικήσεις της άλλης πλευράς. Αν η τουρκική επίθεση στην ΑΟΖ της Κύπρου δε σταματήσει τώρα θα επαναληφθεί σύντομα στο Αιγαίο. Η φοβική και κατευναστική πολιτική που ακολουθούν οι ελληνικές κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες οδηγεί αναπόφευκτα στον πόλεμο ή στην παράδοση άνευ όρων, προκειμένου να αποφευχθεί μια στρατιωτική αναμέτρηση.

Η Ελλάδα δε δικαιούται να παραμένει απλώς «ψύχραιμος» παρατηρητής της τουρκικής εισβολής στην ΑΟΖ της Κύπρου. Η Ελλάδα είναι, σύμφωνα με τις – ισχύουσες ακόμη τυπικά - Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959, εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας και οφείλει να υπερασπιστεί τα νόμιμα δικαιώματα της τελευταίας. Σε διαφορετική περίπτωση θα θεωρηθεί απ’ όλους, συμμάχους και αντιπάλους, αναξιόπιστο κράτος. Η αδύναμη στρατιωτικά Κύπρος δεν μπορεί να αφεθεί μόνη να αντιμετωπίσει, με διπλωματικά διαβήματα, την τουρκική ισχύ όχι μόνο για λόγους ηθικούς αλλά γιατί το ντόμινο που θα ακολουθήσει θα απειλήσει ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο.

Το γεωτρύπανο «Πορθητής» στην εισβολή του στην κυπριακή ΑΟΖ συνοδεύεται και προστατεύεται από τουρκικά πολεμικά πλοία. Στις αρχές του 2018 τουρκικά πολεμικά παρεμπόδισαν το γεωτρύπανο της ιταλικής ENI να πραγματοποιήσει γεώτρηση στο «τεμάχιο 3» της κυπριακής ΑΟΖ. Τότε ούτε η Ιταλία (βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο), ούτε η Ελλάδα, ούτε κανείς άλλος αντέδρασαν με ουσιαστικό τρόπο. Για την Τουρκία «τρώγοντας έρχεται η όρεξη». Δεν μπορεί οι σφετεριστές να συμπεριφέρονται ως ιδιοκτήτες στην ΑΟΖ της Κύπρου και κανένας να μην αμφισβητεί τους πλαστούς τίτλους που προβάλουν.

Καλά είναι τα διπλωματικά διαβήματα και οι δηλώσεις των διαφόρων υπουργείων Εξωτερικών αλλά το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό πρέπει να είναι παρόν και να κάνει τουλάχιστον «επίδειξη σημαίας» στην κυπριακή ΑΟΖ. Τότε και μόνον τότε η Τουρκία θα καταλάβει ότι ο Ελληνισμός δεν παίζει με τα εθνικά συμφέροντά του και ο κάθε σύμμαχος θα αντιληφθεί ότι μπορεί να λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής ισχύος που θα εξαναγκάσει σε αναδίπλωση τους νεοοθωμανούς. Κανείς, ούτε οι Μεγάλες Δυνάμεις, ούτε τα κράτη της περιοχής δεν έχουν κανένα συμφέρον από τη γιγάντωση της τουρκικής επιθετικότητας και αλαζονείας που ήδη βιώνουν.

Δυστυχώς όμως ενώ οι κίνδυνοι ζώνουν τον Ελληνισμό οι πολιτικές ηγεσίες στην Αθήνα ασχολούνται με τα μικροπολιτικά συμφέροντά τους. Σκιαμαχούν για την υπόθεση της Novartis, για τον Πολάκη, το Ρουβίκωνα, την κρουαζιέρα του Τσίπρα, τη Βενεζουέλα και επικεντρώνονται στο πως δε θα αυξηθεί η δύναμη των κομμάτων που χαρακτηρίζουν ως λαϊκιστικά ή ακροδεξιά στις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου. Έχουν άγνοια για το πώς λειτουργεί το διεθνές κρατοκεντρικό σύστημα, στερούνται εθνικής στρατηγικής και διχάζουν τους Έλληνες για δευτερεύοντα ζητήματα.

Ο ύψιστος κίνδυνος είναι, όπως είχαμε γράψει στο άρθρο «Υδρογονάνθρακες: Ευλογία ή κατάρα» (4-3-19), οι λοιποί κρατικοί δρώντες και οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες βλέποντας τις φοβικές και κατευναστικές αντιδράσεις της Ελλάδας να τη θεωρήσουν μαζί με την Κύπρο ως αναλώσιμα κράτη που με μια ισχυρή πίεση θα υποχωρήσουν στις τουρκικές αξιώσεις και έτσι η εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου της Ανατολικής Μεσογείου θα γίνει απρόσκοπτα. Αν ο Ελληνισμός δεν είναι αποφασισμένος να υπερασπιστεί τα νόμιμα δίκαιά του, τότε κανείς άλλος δε θα το κάνει και όλοι θα κοιτάξουν να εξασφαλίσουν τα επιμέρους οικονομικά συμφέροντά τους, συμβιβαζόμενοι με την Άγκυρα.

Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι το «προκεχωρημένο οχυρό» του ελληνικού έθνους που αν αφεθεί να καταρρεύσει τίποτα δε θα μπορέσει να συγκρατήσει την τουρκική πλημμυρίδα. Οι υπάλληλοι της ευρωκρατίας των Βρυξελλών και του Βερολίνου, οι αριστεροδεξιοί εθνομηδενιστές και οι απάτριδες υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης συνειδητά αδιαφορούν, σπέρνουν τη σύγχυση και διχάζουν τους πολίτες για να αποδυναμώσουν τις αντιστάσεις τους.

Ας τους δώσουμε μια πρώτη απάντηση στις ευρωεκλογές.

(*) Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Το τελευταίο βιβλίο του «Στρατηγικές Επιλογές Επιβίωσης του Ελληνισμού» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Στοχαστής»

Hellasjournal

read more

Σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές. Ευρωπαϊκές εκλογές. Θα μας μιλήσουν για την ανάγκη να μπει φραγμός στην ακροδεξιά λαίλαπα. Θα μας καλέσουν να υποστηρίξουμε την πρόοδο απέναντι στην αντίδραση.

Γράφει ο ΡΟΥΝΤΙ ΡΙΝΑΛΝΤΙ

Η Ε.Ε. αποτελείται σήμερα από 30 χώρες κι όχι από 10. Η πραγματικότητά της είναι πολύ διαφοροποιημένη και οι αντιθέσεις της περισσότερο οξυμένες παρά ποτέ. Στην ευρωζώνη συμμετέχουν 17 χώρες. Στην ευρωπαϊκή οικογένεια, υπό διαφορετικό στάτους, συμμετέχουν οι περισσότερες

βαλκανικές χώρες. Ορισμένες είναι υποψήφιες για ένταξη. Η Ελλάδα, ενώ ανήκει από παλιά στην ΕΟΚ και στην Ε.Ε. μοιάζει μετά τα μνημόνια και τα πολλαπλά δεσμά να μην λαμβάνεται υπόψη. Ούτε καν στα μείζονα θέματα που αφορούν την ιδιαίτερη περιοχή μας, τα Βαλκάνια.
Κι όμως, όσα θα θίξουμε στη συνέχεια δεν απασχολούν κανέναν από όσους θα διεκδικήσουν ψήφους σε τρεις εβδομάδες. «Τσακαλώτο δώστα όλα», «Κυριάκο φέρε επενδύσεις». Μετά το νομοσχέδιο στο χώρο της Παιδείας, τώρα η Βουλή «παίζει» παροχολογία από την μια και καταδίκη του «πολακισμού» από την άλλη. Η ρευστοποίηση χωρών και συνόρων, ο θανάσιμος ανταγωνισμός με πεδίο τα Βαλκάνια, τα πυρηνικά προγράμματα Τουρκίας, Βουλγαρίας και Ουκρανίας (πρόσφατα νέο ατύχημα) δεν απασχολούν. Το Καστελλόριζο είναι πολύ, παρά πολύ μακριά. Πιο μακριά από την Ισπανία και την Βενεζουέλα…

Δεν υπάρχει «κανονικότητα» στον ορίζοντα

Ψεύδονται όσοι διαδίδουν ότι η χώρα επέστρεψε στην κανονικότητα και ότι όπου να ‘ναι επιστρέφουμε στην θέση που δικαιωματικά έχουμε. Δηλαδή στην καρδιά της Ευρώπης και των ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου, ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Η εποπτεία των επικυρίαρχων δεν έχει επ’ ουδενί τελειώσει. Το δηλώνουν άλλωστε ανοικτά. Χρειάζονται άλλα τέσσερα χρόνια για να μιλάμε για κανονικότητα.

Όμως η εκτίμηση ότι δεν υπάρχει κανονικότητα απορρέει πρωτίστως από την ρευστότητα και τις αναφλέξεις που εγκυμονούνται στην περιοχή. Από τα Βαλκάνια, στο Αιγαίο και την Ν.Α. Μεσόγειο. Η γεωπολιτική διάσταση θα διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στις εξελίξεις και αυτό είναι που απαγορεύει κάθε πανηγυρισμό. Ακόμα και ο διαχωρισμός της λείας εσωτερικά από τους δανειστές δεν έχει ολοκληρωθεί και ολόκληρη η περιοχή που περιγράψαμε αποτελεί πεδίο σκληρού ανταγωνισμού όλων των μεγάλων δυνάμεων. Δηλαδή των ΗΠΑ, της Ε.Ε. (Γερμανίας και Γαλλίας κυρίως), της Ρωσίας και της Κίνας. Πεδίο όμως δραστηριότητας και επέκτασης και της Τουρκίας. Η γειτονική χώρα έχει ξεφύγει από την παραδοσιακή θέση που είχε στον 20ό αιώνα, ως σύμμαχος πότε της Γερμανίας και μεταπολεμικά των ΗΠΑ.

Για παράδειγμα, οι μεγάλες αλλαγές στα Βαλκάνια σημαδεύονται από την άμεση παρουσία των ΗΠΑ σε περιοχές όπου πριν δεν υπήρχαν αλλά και από την επανάκαμψη της Τουρκίας με οθωμανικούς σχεδιασμούς. Οι κλασικές δυνάμεις, Γερμανία, Αυστρία, Ιταλία, Γαλλία και Αγγλία έχουν περιορισμένο ρόλο σε σχέση με άλλες εποχές. Παρόλα αυτά, ιδιαίτερα η Γερμανία και η Γαλλία, μέσω της Ε.Ε. και των δομών της, προσπαθούν να διατηρήσουν και να αυξήσουν την παρουσία τους σε αυτό το επίκεντρο. Φοβούνται μήπως η παρουσία των ΗΠΑ τους εκτοπίσει και ο καταμερισμός «οικονομική κυριαρχία Ε.Ε. – στρατιωτική παρουσία ΗΠΑ» μπερδευτεί και αλλάξει σημαντικά υπέρ των ΗΠΑ. Και βέβαια, υπάρχει και το πρόβλημα του αυξημένου ρόλου που διεκδικούν άλλες δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ρωσία.

Ολόκληρη η περιοχή είναι υπό ρευστοποίηση. Τίθεται ζήτημα συνόρων ανοικτά και επίσημα, ενεργοποιούνται δε ποικίλοι μηχανισμοί.

Μέσα σε αυτό το σύνθετο τοπίο έχει σημασία ο ρόλος και η ενεργητικότητα κάθε χώρας. Το πώς αυτή αντιμετωπίζεται από τις μεγάλες δυνάμεις αλλά και όσες ακόμα έχουν ανάμιξη. Το ενδιαφέρον είναι ότι η Ελλάδα δεν υπολογίζεται καθόλου από τους επικυρίαρχους. Η πλήρης ευθυγράμμισή της με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θεωρείται δεδομένη και μάλλον εκ των προτέρων δηλωμένη από όποια παράταξη θέλει να αναλάβει τα ηνία της διακυβέρνησης. Αυτός είναι ο ρόλος για τον οποίο «λήσταρχοι», έμποροι ναρκωτικών, σφαγείς των βαλκανικών αναμετρήσεων και εκπρόσωποι προτεκτοράτων της Βαλκανικής «ακούγονται» περισσότερο από τους έλληνες ιθύνοντες σε όλα τα τεκταινόμενα.

Επί ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα υπήρξαν τρία μέγιστα τέτοια παραδείγματα: Δύο διασκέψεις για τα Δυτικά Βαλκάνια στις οποίες η Ελλάδα δεν πήρε μέρος και φυσικά, η Συμφωνία των Πρεσπών, το «διπλωματικό αριστούργημα» κατά Τσίπρα, που έγινε με παραγγελία ΗΠΑ-Γερμανίας.

Βαλκάνια, Δυτικά Βαλκάνια… ελαστικοί όροι
Κάποτε τα Βαλκάνια σήμαιναν πέντε χώρες. Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία, Αλβανία, Ελλάδα και το τμήμα της ευρωπαϊκής Τουρκίας. Μετά τα πράγματα άλλαξαν. Τα Βαλκάνια αποτελούνται από 11 χώρες, δηλαδή από τα κράτη και τα προτεκτοράτα που προέκυψαν από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας (Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κόσσοβο, ΠΔΓΜ, Μαυροβούνιο).

Σιγά-σιγά από το λεξιλόγιο των δυτικών σχηματισμών (χώρες, ενώσεις κ.λπ.), η έννοια Βαλκάνια αποσύρεται και στη θέση της μπαίνει ο όρος Ν.Α. Ευρώπη, Ν.Α. Μεσόγειος. Στην συνέχεια ανακαλύπτεται ο όρος Δυτικά Βαλκάνια, εξίσου ελαστικός. Για παράδειγμα το 2016, για να αντιμετωπιστεί το κύμα προσφύγων που θα έπαιρνε την βαλκανική οδό προς την Ευρώπη, γίνεται σύνοδος των Δυτικών Βαλκανίων στην οποία παίρνει μέρος η Βουλγαρία (!) αλλά αποκλείεται εντυπωσιακά η Ελλάδα. «Λογικό», αφού οι πρόσφυγες έπρεπε να εγκλωβιστούν στο έδαφός της. Τώρα που οι Γερμανοί, κατά πρώτο λόγο, θέλουν να δημιουργήσουν έναν βαλκανικό διάδρομο για να φτάσουν ως την Θεσσαλονίκη και την θάλασσα, ονομάζουν τα Δυτικά Βαλκάνια ως εξής:

«Ο όρος “Δυτικά Βαλκάνια” έχει γεωγραφική και πολιτική διάσταση. Εισήχθη για πρώτη φορά στη γλώσσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σύνοδο κορυφής που πραγματοποιήθηκε στη Βιέννη το 1998 και αναφέρεται στα κράτη που συνθέτουν τη Βαλκανική Χερσόνησο, τα οποία δεν είναι ακόμη κράτη μέλη της Ε.Ε. Επί του παρόντος, αυτό περιλαμβάνει την Αλβανία μαζί με τα διάδοχα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας: τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, το Κοσσυφοπέδιο, τη Βόρεια Μακεδονία, το Μαυροβούνιο και τη Σερβία. Δεν περιλαμβάνει τη Σλοβενία και την Κροατία, οι οποίες προσχώρησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 και το 2013 αντίστοιχα».

Πάλι η Ελλάδα εκτός. Στην πρόσφατη σύνοδο που συγκάλεσε η Γερμανία αποκλείστηκε η Ελλάδα, ενώ είναι γνωστό ότι έχει σημαντικά προβλήματα με τους γείτονες και δέχεται προκλήσεις ή απειλές. Από το μακεδονικό ζήτημα και τις πτυχές του, αλλά και από την αλβανική επιθετικότητα που ενισχύεται και τροφοδοτείται και μέσα από τέτοιες διασκέψεις.

Ήδη στα σύνορα έχουν αποσταλεί γερμανοί αστυνομικοί γιατί η Ελλάδα θεωρείται δίαυλος προσφυγικών ροών και μάλλον τα σύνορα της Ευρώπης κλείνουν στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας.

Όταν αφήνονται άνετα οι αλβανικές αρχές να ετοιμάζουν νέα Σεπτεμβριανά σε βάρος της ελληνικής εθνικής μειονότητας, όταν οι σκοπιανές αρχές κι άλλα ιδρύματα θα θέτουν ζητήματα «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα, όταν στην Θράκη, όσες χάρες και αν έκαναν οι Γαβρόγλου-Τσίπρας προς την τουρκική πλευρά, ανά πάσα στιγμή θελήσουν οι τούρκοι επεκτατιστές ανοίγει το θέμα της «αυτονομίας», όταν η ρητορική του Ερντογάν για τους γκιαούρηδες που πέταξαν στην θάλασσα της Σμύρνης και τις ποντιακές «συμμορίες» που εξαφάνισαν, δεν απαντιούνται καν, τότε καταλαβαίνει κανείς τι εκθέσεις θα συντάσσουν οι πρεσβείες των επικυρίαρχων στην Αθήνα προς τους προϊστάμενούς τους. Κυρίως τι σχεδιασμούς και τι εντολές παίρνουν για όλες τις πτυχές της πολιτικής και γεωπολιτικής εξέλιξης.

Υπό αυτήν την έννοια, η κατάσταση θυμίζει τις αρχές του 20ου αιώνα και ως προς την ανυποληψία του ελληνικού πολιτικού κόσμου. Σήμερα, βέβαια, η Τουρκία ανακτά δύναμη (νεο-οθωμανική) ενώ η Ελλάδα αποδυναμώνεται εντελώς ως παρασιτική απόφυση της Δύσης.

Λέγεται ότι ο αμερικάνικος παράγοντας ενδιαφέρεται ακόμα και για το πώς θα πάνε μικροί εκλογικοί σχηματισμοί, γιατί η ρευστότητα μπορεί να μεγαλώσει και να χρειαστούν «δεκανίκια»…

Ίσως να μην υπήρξε στο παρελθόν –εκτός από τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια– περίοδος που να αντιμετωπίζονταν με τόση απαξία και υποτίμηση ο πολιτικός κόσμος αλλά και η υπόσταση της χώρας. Το «αποικία-χρέους» μπορεί πια να μοιάζει με ευφημισμό. Είμαστε πολιτικά κάτι πιο κάτω από αποικία κι ας κοκορευόμαστε για ηγετικούς ρόλους στα Βαλκάνια! Η κλιμακούμενη αποσταθεροποίηση στην περιοχή δεν αφήνει περιθώρια ονειροπολήσεων. Είναι εποχή «πωλήσεων» όσο-όσο. Πρέπει να ανακτήσουμε πάση θυσία την κυριαρχία και να δουλέψουμε για τη διέξοδο της χώρας, σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

Δυστυχώς οι κάλπες δεν προάγουν διόλου αυτά τα θέματα…

Triklopodia

read more

Διαφορά 5,9% υπέρ της ΝΔ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία με την αναγωγή επί των εγκύρων ανέρχεται στο 6,5%, δείχνει η δημοσκόπηση της Alco που παρουσιάστηκε στο Open και στην εκπομπή της Ελλης Στάη.

Σύμφωνα με την μέτρηση της Alco η ΝΔ βρίσκεται στο 25,3% ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ στο 19,4% με πεντακομματική Βουλή. Η διαφορά μειώνεται κατά 0,3% σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση της ίδιας εταιρείας.

Υπενθυμίζεται ότι η δημοσκόπηση της MRB για το Star που δημοσιεύτηκε επίσης απόψε, δείχνει διαφορά 7,4% για την ΝΔ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόθεση ψήφου:

ΣΥΡΙΖΑ: 19,4% 

ΝΔ: 25,3%

ΧΑ: 5,5% 

ΚΙΝΑΛ: 5% 

ΚΚΕ: 4,8% 

Ποτάμι: 1,4% 

ΑΝΕΛ: 1,2%

Πρόθεση ψήφου με αναγωγή:

Σε αναγωγή επί των εγκύρων, η ΝΔ προηγείται με 6,5% έναντι 6,9% στην προηγούμενη μέτρηση

ΣΥΡΙΖΑ: 21,1% 

ΝΔ: 27,6% 

ΧΑ: 6% 

ΚΙΝΑΛ: 5,5% 

ΚΚΕ: 5,2% 

Ποτάμι: 1,5% 

ΑΝΕΛ: 1,2%

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται σταθερά του Αλέξη Τσίπρα στο ερώτημα ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός αν και στο σχετικό ερώτημα προηγείται ο... «κανένας από τους δύο».

Παράσταση νίκης

Η επιλογή του...κανένα, δείχνει και την τραγική απογοήτευση του κοινού για το διαμορφωθέν πολιτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια...

iEfimerida read more

ΜΠΟΡΕΙ μιά φωτογραφία νά κρίνει ἐκλογές; Ἐξαρτᾶται. Ἐξαρτᾶται ποιές χορδές τῶν πολιτῶν θά ἀγγίξει. Ἡ νεώτερη Ἱστορία μας, ἔχει νά ἐπιδείξει παραδείγματα φωτογραφιῶν...

Γράφει ό Μανώλης Κωττάκης

... πού κέρδισαν ἐκλογές, ἔστω καί ἄν μετέπειτα ἀποδείχθηκε ἡ πλαστότητά τους ἀλλά καί παραδείγματα φωτογραφιῶν τῶν ὁποίων ἡ δημοσίευση ἔφερε ἀποτελέσματα ἐντελῶς ἀντίθετα ἀπό τά προσδοκώμενα.

Ἡ φωτογραφία τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου νά χορεύει ζειμπέκικο στόν Τσιτσάνη (τό «γεννήθηκες γιά τήν καταστροφή») προκάλεσε τήν χλεύη τῶν Βορείων Προαστίων τό 1980. «Μά ...στόν χασικλῆ πῆγε;» σχολίαζαν ἀπαξιωτικά οἱ κυρίες τῶν Ἀθηνῶν τότε. Καί ὅμως, αὐτή ἡ φωτογραφία ἔφερε κοντά τόν καθηγητή τοῦ Μπέρκλεϋ μέ τίς μεγάλες πλειοψηφίες. 

Ἀργότερα ἡ ἴδια ἐλίτ χόρευε στό «Χάραμα» μπροστά ἀπό τόν Τσιτσάνη, χωρίς ἐνοχές! 

Ἡ φωτογραφία τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου στήν θαλαμηγό «Γουαδαλαχάρα» μαζί μέ τόν ἐπιχειρηματία Λούβαρη, λίγο μετά τήν φονική ἐπέλαση τοῦ ἐγκέλαδου στήν Καλαμάτα, οὐδένα ἐπηρέασε. Ἦταν ἡ ἐποχή πού ὁ Ἀνδρέας ἦταν στά πάνω του. Ἡ φωτογραφία τῆς ἐξώγαμης κόρης του στήν Σουηδία – ἀποκαλύφθηκε στίς ἐκλογές τοῦ 1985– οὐδένα ἐπηρέασε ἐπίσης. 

Ἡ φωτογραφία τοῦ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ὅμως μέ Γερμανούς ἀξιωματικούς στήν «Αὐριανή», πάλι στίς ἐκλογές τοῦ 1985, ἔπαιξε καταλυτικό ρόλο στό ἀποτέλεσμα. Καί ἄς ἀποδείχθηκε μετά τίς ἐκλογές ὅτι ὁ Μητσοτάκης δέν εἶχε καμμία σχέση μέ τούς Ναζί. 

Οἱ φωτογραφίες τῆς Δήμητρας Λιάνη σέ προσωπικές στιγμές καί τά πρωτοσέλιδα μέ τίτλους «ὁ Ἀπατεώνας καί τό τσόκαρο» ἐνθουσίασαν τό 1989 τό συντηρητικό κοινό. Ὄχι ὅμως καί ἕνα μεγάλο τμῆμα τῆς κοινωνίας πού ὠφελήθηκε ἀπό τό ΠΑΣΟΚ καί τό κράτησε, παρά τό σκάνδαλο Κοσκωτά, στό θηριῶδες ποσοστό τοῦ 39% στίς ἐκλογές τοῦ 1989. Ἡ φωτογραφία τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου νά στέκεται στήν σκάλα τοῦ ἀεροπλάνου τῆς Ὀλυμπιακῆς πού τόν «γύριζε» ἀπό τό νοσοκομεῖο Χέρφιλντ τοῦ Λονδίνου καί τό περίφημο νεῦμα νομιμοποίησης τοῦ πρωθυπουργοῦ πρός τήν ἡμιπαράνομη Λιάνη σκανδάλισε τό ἀστικό κοινό τῶν Ἀθηνῶν. Ἀντιθέτως ἐνθουσίασε λαϊκά κοινά καί ἰδιαίτερα ἀνθρώπους μεγάλης ἡλικίας, οἱ ὁποῖοι χειροκρότησαν τήν νομιμοποίηση τοῦ γεροντοέρωτος μέ τίς μικροῦλες. Ἕως τότε ἐθεωρεῖτο ποινικό ἀδίκημα.

Τί προσπαθῶ νά «πῶ» τόση ὥρα; Πώς διαβάζοντας μιά φωτογραφία λάθος δέν κινδυνεύουμε ἁπλῶς νά κάνουμε λάθος πολιτικούς ὑπολογισμούς. Κινδυνεύουμε νά πάθουμε κάτι σημαντικώτερο: νά ἀποτύχουμε νά διαβάσουμε τήν κοινωνική μεταβολή. 

• Τό ζεϊμπέκικο ἑνός ὑποψηφίου πρωθυπουργοῦ, τό ἐξώγαμο ἑνός πρωθυπουργοῦ, ἡ ἐρωτική σχέση ἑνός πρωθυπουργοῦ μέ μιά νεώτερη, οἱ διακοπές ἑνός σοσιαλιστῆ πρωθυπουργοῦ σέ θαλαμηγό ἦταν ἀπολύτως καταδικαστέες μέ βάση τούς σκληρούς ἠθικούς κώδικες τῆς ἑλληνικῆς συντηρητικῆς κοινωνίας τῆς δεκαετίες τοῦ 1980. Ὡστόσο, τά πράγματα ἄρχισαν ἀπό ἕνα σημεῖο καί μετά νά ἀποκτοῦν μιά κοινωνική δυναμική πού ξεπερνοῦσε αὐτούς τούς κώδικες. Ὅσοι ἔκαναν πολιτική μέ παλαιά δεδομένα, ἔπεσαν ἐν τέλει ἔξω.

Γράφω μέ ἀφορμή τίς φωτογραφίες τοῦ Πρωθυπουργοῦ Ἀλέξη Τσίπρα σέ θαλαμηγό ἐπιχειρηματία στήν Ἰθάκη οἱ ὁποῖες δημοσιεύθηκαν προχθές σέ σελίδα γνωστοῦ δημοσιογράφου στό διαδίκτυο, ὡς ἀτράνταχτο ἐπιχείρημα ὅτι ὁ Πρωθυπουργός κάνει παρέα μέ τίς ἐλίτ. Δέν εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος ὅτι θά ἐπιτύχουν τόν σκοπό τους. Ἔχω δέ μάλιστα τόν φόβο πώς μπορεῖ νά ἐπιτύχουν τό ἀντίθετο ἀπό τό προσδοκώμενο ἀποτέλεσμα. Ἡ σύλληψη ἐλέγχεται γιά τήν ὀρθότητά της κατ’ ἀρχάς, διότι δεξιοί ἐπιχειροῦν νά κάνουν κριτική στόν Πρωθυπουργό ἀπό τά Ἀριστερά. Δέν τό ξέρουν τό σπόρ. Ἔπειτα, διότι τό ζήτημα δέν εἶναι ἄν ὁ Τσίπρας ἀγαπᾶ τίς ἐλίτ ἀλλά καί ἄν οἱ ἐλίτ ἀγαποῦν τόν Πρωθυπουργό.

Γιατί δέν μᾶς κάνει ἐντύπωση πού ἕνας ἰσχυρός τῆς ναυτιλίας μας, ὅπως ὁ ἀείμνηστος Περικλῆς Παναγόπουλος, κάλεσε στήν θαλαμηγό του τόν ἐν Ἑλλάδι ἐκπρόσωπο τοῦ Μαδοῦρο;

Ἐπίσης: Σκέπτεται κανείς ὅτι στό ἀπολιτίκ κοινό ὁ Τσίπρας ἐμφανίζεται ἰσχυρός ἐπειδή τόν ὑπολογίζουν οἱ ἰσχυροί; Ἔχουμε σκεφτεῖ αὐτή τήν πτυχή τῆς ἰδιοσυγκρασίας τοῦ Ἕλληνα;

Καί τέλος: μιά φωτογραφία ἴσως ὑπερσυσπειρώνει τούς ὀπαδούς τῆς ΝΔ καί τοῦ ΠΑΣΟΚ ἐναντίον τοῦ Πρωθυπουργοῦ. Συμφωνῶ. Μήπως ὅμως θυμώνει καί συσπειρώνει τήν κεντρο-αριστερά βάση του ὑπέρ του; 

Προφανῶς στούς δικούς μας κώδικες ἡ ἐμφάνισή του αὐτή εἶναι ἀποκαλυπτική τῆς ὑποκρισίας καί συνοδεύεται ἀπό σχόλια τοῦ τύπου «ἔγινε καί ἄνθρωπος». Ἀλλά στούς κώδικες τῶν ἄλλων; Ἔχει τήν ἴδια σημασία;

Ὑπάρχει καί κάτι ἀκόμη: ἡ ἀντιπολίτευση τῆς φωτογραφίας ἀνοίγει μία τεράστια κερκόπορτα: φωτογραφίες ἔχουν ὅλοι γιά ὅλους. Ἄν ἀρχίσουν καί οἱ ἀπέναντι τό ἴδιο βιολί μέ φωτογραφίες ἀπό κότερα, ἑλικόπτερα, χιονοδρομικά κέντρα, βίλλες ἐπιχειρηματιῶν καί ὁτιδήποτε ἄλλο θεωρεῖται ἀπολύτως συμβατό γιά τούς πολιτικούς τῆς ἀστικῆς τάξεως (ἀλλά ὄχι γιά ἀριστερούς), θά τελειώσουμε ποτέ; Ἄν πάλι οἱ ἀπέναντι μποῦν στόν πειρασμό νά ἀνεβάσουν στό διαδίκτυο ψευδεῖς φωτογραφίες μέ βαλίτσες, τί γίνεται; Σώζεται αὐτό; Ἤ μετά, τήν εὐθύνη ἀναλαμβάνει ὅποιος ἤρξατο χειρῶν ἀδίκων; 

Μιά ἄποψη λέω. 

Ἴσως εἶμαι καί λάθος. 

Ἴσως νά μέ ἔχει προσπεράσει ἡ ἐποχή καί ἐμένα, καί νά μήν τό ἔχω ἀντιληφθεῖ. Δέν τό ἀποκλείω!

Εφημερίς ΕΣΤΙΑ

read more

Η απόφαση του ανωτάτου εκλογικού συμβουλίου να ακυρώσει τις δημοτικές εκλογές στην Κωνσταντινούπολη προκάλεσε την οργή των πολιτών και τους οδήγησε σε πρωτοφανείς συμμαχίες που ήταν αδιανόητες μέχρι χθες.

Γράφει η Λιάνα Μυστακίδου

Οι πολίτες δεν άντεξαν τον βιασμό των συνειδήσεων τους και όπως όλα δείχνουν ο σουλτάνος με την απροκάλυπτη πίεση που άσκησε προετοίμασε τον πολιτικό θάνατο του. Εάν φερόταν έξυπνα και δεν αντιδρούσε στην εκλογή του Ιμάμογλου θα μπορούσε να φτάσει άνετα στις εκλογές του 2023.

Οι επαναληπτικές εκλογές της 23ης Ιουνίου μετατράπηκαν σε ένα δύσκολο δημοψήφισμα για τον Ερντογάν. Σε περίπτωση που δεν καταφέρει να εκλέξει τον δικό του υποψήφιο Μπιναλί Γιλντιρίμ, δεν θα καταφέρει να ολοκληρώσει την θητεία του ως Πρόεδρος μέχρι το 2023. Εάν αποτύχει δηλαδή, θα αναγκαστεί να κάνει πρόωρες βουλευτικές και προεδρικές εκλογές.

Γιατί ο Ερντογάν έκανε ένα τέτοιο ολέθριο σφάλμα; Ασφαλώς για να μην αποκαλυφθούν τα σκάνδαλα, η διαφθορά, οι ρεμούλες του ιδίου και των ανθρώπων του στα 25 χρόνια διακυβέρνησης του πλουσιότερου Δήμου της Τουρκίας. Όπως ορθά διατύπωσε ο νικητής των εκλογών Ιμάμομογλου «κέρδισαν 45 μέρες για να καλύψουν τις βρωμιές τους».

Ένα άτομο που θέλει να αποδείξει ότι είναι σπουδαιότερος από τον Κεμάλ, θέλει να αφήσει το αποτύπωμα του στην Ιστορία, παραμένοντας στην εξουσία μέχρι το 2023. Για τον σκοπό αυτό άλλωστε θέλει να επεκτείνει τα σύνορα του προς τη Συρία, και όχι μόνο, για να υλοποιήσει τον Ιερό Όρκο (Misaki Milli) που έδωσαν οι βουλευτές μετά την ίδρυση της Δημοκρατίας το 1923.

Γνωρίζει βέβαια ότι δεν μπορεί να κερδίσει νόμιμα τις επαναληπτικές εκλογές γι αυτό θα ασκήσει βία, τρομοκρατία και νοθεία. Αναμφισβήτητα η ακύρωση των εκλογών προκάλεσε μεγαλύτερο τραύμα στην τουρκική κοινωνία από ένα στρατιωτικό πραξικόπημα.

Τα σχόλια και οι αντιδράσεις των δυτικών Μ.Μ.Ε. για την επανάληψη των εκλογών, μας είναι γνωστά. Παρόμοια είναι και τα δημοσιεύματα του αραβικού κόσμου, όπου η ενέργεια του σουλτάνου χαρακτηρίζεται «δονκιχωτισμός» που αποβλέπει στην επισκίαση της πολιτικής και οικονομικής κατάρρευσης της χώρας.

Ο ερευνητής Χασάν Εμπου Ταλιπ σε άρθρο του με τίτλο «Ερντογάν και ανησυχία για την τουρκική άνοιξη» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Sark-ul-Avsat, η οποία εκδίδεται στο Λονδίνο, γράφει: «Οι πολίτες κινητοποιούνται σε δυο περιπτώσεις: 1-οικονομική κρίση και 2- πολιτικές πιέσεις. Όταν συμπέσουν και οι δυο περιπτώσεις είναι αναπόφευκτες οι κοινωνικές αναταραχές. Ο Ερντογάν δεν βλέπει την πολιτική και οικονομική κρίση στην χώρα του και υποστηρίζει ότι πρόκειται για συνομωσίες που προέρχονται από το εξωτερικό.

Ο ίδιος του ο εαυτός όμως βρίσκεται επικεφαλής εκείνων που συνωμοτούν εναντίον άλλων χωρών, όπως είναι η Συρία, το Ιράκ και η Λιβύη.»

Ο αρθρογράφος της El Ahram, Mesut el Hannay υποστηρίζει ότι «οι Τούρκοι κυβερνητικοί είναι γεμάτοι μίσος και φθόνο. Γι αυτό το λόγο κάνουν βήματα που θα έχουν απρόβλεπτες μελλοντικά επιπτώσεις για τον λαό τους και για όλη την ευρύτερη περιοχή.»

Αναφερόμενος και στις γεωτρήσεις που επιχειρεί να κάνει στην ΑΟΖ της Κύπρου, τονίζει : «Μήπως η Τουρκία θέλει να σφυγμομετρήσει τον παλμό της διεθνούς κοινωνίας; Ο Ερντογάν δεν ακούει τη φωνή της λογικής . Κάνει πείσματα και ακολουθεί μια βλακώδη πολιτική».

Στο τέλος βέβαια ο αλαζόνας σουλτάνος θα χάσει.

Με την ακύρωση των εκλογών αποδεικνύεται ότι στην Τουρκία παρέμειναν μόνο ψίχουλα δημοκρατίας και δικαιοσύνης. Αυτό που επικρατεί είναι η φαραωνική αλαζονεία ενός ατόμου.

Militaire

read more

Λέγαμε τις προάλλες, ότι ο Ταγίπ Ερντογάν δημιουργεί πολεμική ατμόσφαιρα στην ανατολική Μεσόγειο, επειδή ικανοποιεί έτσι τους σχεδιασμούς του για την Κύπρο επιχειρώντας να κλέψει τους φυσικούς της πόρους. Το κάνει και για ένα άλλο λόγο: για να προκαλέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Στην Ουάσιγκτον και την Ιερουσαλήμ δεν κοιμούνται, όπως θα υποστήριζα σε άλλες περιπτώσεις, αλλά σκέφτονται και προβληματίζονται. Όμως οι πολλές σκέψεις «τρώνε» τους αφέντες και στην περίπτωση της επιθετικότητας της Τουρκίας απαιτούνται γρήγορες αποφάσεις.

Δεν περιμένει κανείς να δει πολεμικά πλοία και αεροπλάνα, αλλά μερικές φορές σου έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Οι εκπλήξεις είναι μέρος του στρατηγικού παιγνιδιού και το είδαμε προχθές όταν ξαφνικά ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Τζον Μπόλτον ανακοίνωσε την αποστολή αεροπλανοφόρου που θα στοχεύσει το Ιράν, και μίας ομάδας βομβαρδιστικών αεροπλάνων, προφανώς -κάποια στιγμή- για να βομβαρδίσουν.

Και χαρακτηρίζω έκπληξη την απόφαση, παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί δεν κρύβουν την απέχθειά τους για τους Μουλάδες της Τεχεράνης, επειδή επιχειρείται μία κλιμάκωση από το Ιράν και από την Αμερική που κάλλιστα θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ δυσάρεστες καταστάσεις. Ακόμα και σε Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου θα κυριαρχήσουν όσοι διαθέτουν πυρηνικά, λένε όσοι βλέπουν πιο μακριά από εμένα.

Πρέπει να ΜΗΝ είμαστε παραπλανητικοί στην ανάλυσή μας, αλλά ακριβείς, και όχι αυτό που επιθυμούμε να το παρουσιάζουμε ως την πραγματικότητα. Άλλο το Ιράν και άλλο η Τουρκία. Τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα. Εάν η Άγκυρα δεν ακυρώσει την παραγγελία του ρωσικού συστήματος S-400, κάλλιστα θα μπορούσε να μετατραπεί σε Ιράν στα μάτια των «κατασκευαστών» της εξωτερικής πολιτικής. Όμως αυτή τη στιγμή δεν είναι. Και στην Ουάσιγκτον θεωρείται ακόμα στρατηγικός εταίρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Οι Αμερικανοί διατηρούν ακόμα μία μικρή ελπίδα ότι ο κ. Ερντογάν θα επιστρέψει στην αγκαλιά τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι μία πραγματοποιήσιμη επιθυμία. Διότι αν ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν αλλάξει πολιτική, τι θα πράξουν οι Αμερικανοί; Θα τον ανατρέψουν; Και πως θα τον ανατρέψουν. Δεν είναι μία εύκολη υπόθεση. Το πραξικόπημα πρέπει να αποκλειστεί διότι ο Ερντογάν ελέγχει πλήρως τον στρατό και τις δυνάμεις ασφαλείας. Πιο πιθανό σενάριο είναι η ανατροπή εκ των έσω και ο Δήμος της Κωνσταντινούπολης θα μπορούσε να αποδειχθεί η «αχίλλειος πτέρνα» του, Εάν δεν επιχειρήσει νοθεία, δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσει ο εκλεκτός του, ο Μπιναλί Γιλντιρίμ. Οπότε αν χάσει -και χωρίς νοθεία θα ηττηθεί- το καλοκαίρι στην Τουρκία θα είναι καυτό, όχι μόνο λόγω του καλοκαιρινού ήλιου.

Ως γνωστό, η Αμερική και το Ισραήλ συνεργάζονται στο θέμα του Ιράν, και κυκλοφορεί ως σοβαρή πληροφορία ότι για την αντιμετώπιση της ιρανικής απειλής, τις αποφάσεις λαμβάνει ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου και ο κ. Τραμπ ακολουθεί. Την ίδια στιγμή, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ θεωρεί ότι πίσω από τη Χαμάς και τις επιθέσεις της είναι ο Ταγίπ Ερντογάν, που διακρίνεται από έντονο αντισημιτισμό, και συνεργάζεται με το Ιράν εναντίον του Εβραϊκού Κράτους.

Ο Ερντογάν δεν βλέπει με καλό μάτι τους σχεδιασμούς του Ισραήλ για το Ιράν και εάν υπάρξει πολεμική σύρραξη, θα υποστηρίξει την Τεχεράνη. Αυτό θα τον φέρει πάλι αντιμέτωπο με τον πρόεδρο Τραμπ, ανοίγοντας ακόμα ένα μέτωπο στα τόσα που έχει ανοικτά με την Αμερική.

Και ερχόμαστε στις τουρκικές προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, τις οποίες η Λευκωσία μπορεί να αντιμετωπίσει μόνο διπλωματικά. Στρατιωτικά είναι χαμένη από χέρι, εκτός εάν δεχθεί βοήθεια από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ ή τη Γαλλία, η οποία έχει τα δικά της συμφέροντα στη γειτονιά μας. Η κυβέρνηση του Εμάνουελ Μακρόν έστειλε καλά μηνύματα στη Λευκωσία. Όχι μόνο λόγια μέσω ανακοινώσεων.

Οι αντιδράσεις της Αμερικής και του Ισραήλ ήταν πολύ καλές και ειδικά η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αποτέλεσε «ευχάριστη έκπληξη». Η οργή της Τουρκίας για την αμερικανική υποστήριξη στην Κυπριακή Δημοκρατία, είναι πραγματική διότι αντιλαμβάνεται πως κάτι αλλάζει. Και δεν είναι μόνο στο πλαίσιο της πολεμικής της Ουάσιγκτον για να αναγκάσει τον κ. Ερντογάν να ακυρώσει την παραγγελία των S-400. Πρόκειται για το μήνυμα ότι υπάρχουν και άλλοι σύμμαχοι, πραγματικοί και γνήσιοι, που συνεργάζονται χωρίς να δημιουργούν προβλήματα.

Αμερικανός αξιωματούχος, αντιδρώντας σε αυτούς τους «άπιστους» Θωμάδες που λένε πως όταν αυτοταπεινωθεί ο Ερντογάν και επιστρέψει στο δυτικό μαντρί, οι Αμερικανοί θα ξεχάσουν και την Ελλάδα και την Κύπρο, μου είπε πως τα πράγματα άλλαξαν και θα φανεί στην πράξη. Άλλο η σχέση με την Τουρκία, άλλο πράγμα οι σχέσεις με την Αθήνα και τη Λευκωσία...

Μακάρι να έχουν έτσι τα πράγματα και δεν έχω κανένα λόγο να μην το πιστέψω, αν και φοβίζει μερικούς αναλυτές η ιστορία των σχέσεων της Αμερικής με την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο. Ήταν πάντα μονόπλευρη και υπέρ της κατοχικής δύναμης.

Η δεύτερη τουρκική εισβολή, αυτή τη φορά στην κυπριακή ΑΟΖ, είναι ευκαιρία για την Αμερική να ξεπλύνει την μεγάλη αδικία του εγκλήματος του 1974. Τότε, εάν η Ουάσιγκτον σταματούσε την Τουρκία, σήμερα η Κύπρος θα ήταν ελεύθερη και όχι υπό κατοχή. Τα ιστορικά λάθη δεν πρέπει να επαναλαμβάνονται αλλά να διορθώνονται.

Αν οι Αμερικανοί τα διορθώσουν, η Ελλάδα και η Κύπρος, θα γίνουν για πάντα, δύο απολύτως και μονίμως αμερικανόφιλες χώρες!

Hellasjournal

read more

Η ιστορία δεν μπορεί να παραλλαχτεί, ούτε να φιμωθεί. Όπως και η ίδια η φύση, πάντα θα βρίσκει τον τρόπο και τις διεξόδους στο να αναδεικνύει την αλήθεια.

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Πολλά έχουν γραφτεί για τον βίο και την Πολιτεία του αρχιτέκτονα και δημιουργού της νέας Τουρκίας, της μετα-οθωμανικής Τουρκίας επί το ορθότερον. Και επίσης, πολλά τα προσωνύμιά του. Λίγα όμως έχουν ειπωθεί για τον ιδιόμορφο χαρακτήρα του, ο οποίος ήταν γεμάτος από κόμπλεξ, αισθήματα κατωτερότητας έναντι των Ελλήνων αλλά και αβίαστης εξουσιομανίας και ολοκληρωτισμού. Ίσως, μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα τέτοιο κράτος, όπως είναι η σημερινή Τουρκία.

Οπως έχει αναφέρει και ο ιστορικός Νόελ Μπάρμπερ (Noel Barber) στο έργο του «Από τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή στον Κεμάλ Ατατούρκ» («Lords of the Golden Horn: From Suleiman the Magnificent to Kemal Atatürk», London 1983, Arrow), ο Μουσταφά Κεμάλ, ήτο ιδιοσυγκρασία πρωτογενούς υφής που σμιλεύτηκε με τα χειρότερα εργαλεία. Αν και η σφαγή των χριστιανών Ελλήνων ήταν το κύριο μέλημά του στο να δημιουργήσει εκ βάθρων μια νέα χώρα, εν τούτοις, δεν μπόρεσε να καταπολεμήσει ποτέ το κόμπλεξ κατωτερότητας που δεν μπορούσε να κρύψει, ακόμη και στους πιο κοντυνούς του ανθρώπους.

Ορισμένοι συνάδελφοι Έλληνες καθηγητές, όπως η κυρία Ρεπούση ή ο κύριος Βερέμης, αλλά και άλλοι επιφανείς Έλληνες αξιωματούχοι, όπως ο νύν δήμαρχος Θεσσαλονίκης κύριος Μπουτάρης, έχουν χαρακτηρίσει τον Κεμάλ ως ασύγκριτα μεγάλη προσωπικότητα, φιλέλληνα(!) και μεγαλωμένο με ελληνική παιδεία... Ιδίως αυτό το τελευταίο το αφήνω ασχολίαστο. Και φυσικά, προσπαθούν, να «διορθώσουν» την ιστορική αλήθεια ή να την προσαρμόσουν στα δικά τους θεωρήματα, επιμένοντας πως τόσο η σφαγή της Σμύρνης ήταν στην πραγματικότητα αποτελεσμα...συνωστισμού του φοβισμένου πλήθους στην προβλήτα του λιμανιού, όσο και στη γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων της Τραπεζούντας και της Σαμψούντας, η οποία δεν ήταν αποτέλεσμα των Κεμαλιστών, αλλά ως μια αντιμετώπιση ανορθόδοξου ανταρτοπολέμου ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία που κατέρρεε.

Η Ιστορία όμως, βρίσκει τον τρόπο, όπως πάντα έλεγα και θα εξακολουθώ να υποστηρίζω, να αναδύεται και να διαψεύδει τους...ψεύτες. 

Ο Φρέντυ Γερμανός, ήταν ένας υπέροχος δημοσιογράφος, αλλά πάνω απ’ όλα υπέροχος άνθρωπος. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω από μικρός, τότε που σουλάτσερνε μαζί με την εκπληκτική γυναίκα του, στην τεράστια αυλή του πατρικού μου. Από τις εκπομπές του, οι οποίες και αποτελούν μοναδικά ιστορικά ντοκουμέντα, ελάχιστες έχουν διασωθεί κι αυτές που διασώθηκαν, ήταν αποτέλεσμα μερικών «ηρωικών» τεχνικών που παρέκκλιναν των εντολών της τότε διοίκησης για οικονομία στα tapes και που φρόντισαν να τις αποθηκεύσουν όσο πιο βαθιά μπορούσαν στο μεγάλο αρχείο της ΕΡΤ. 

Μία από αυτές, ήταν η συνέντευξη ενός Έλληνα μαραγκού, που σώθηκε από την καταστροφή της Σμύρνης και παρέμεινε στην Τουρκία και μετά προσελήφθη από τον ίδιο τον Κεμάλ ως μαραγκός για να επιμεληθεί, μαζί με άλλον Έλληνα συνεργάτη του, τα ξυλουργικά στη βίλλα του στη Σμύρνη.

Οι αφηγήσεις του είναι κάτι παραπάνω απο συγκλονιστικές, σε αυτό το μικρό βίντεο που ανακάλυψα χτές στο YouTube. Εγώ δεν πρόκειται να προσθέσω κάτι άλλο. Σημειώνω μόνο την συγκλονιστική στιγμή που διαδραματίζεται στο βίντεο κατά τη διάρκεια της εκπομπής, όπου και συναντάει, μετά από πολλές δεκαετίες, εκείνον τον συνεργάτη του που στο μεταξύ είχε χάσει τα ίχνη του, μη μπορώντας ούτε το επίθετό του να θυμηθεί.

read more

Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του εξήγγειλαν χτες εσπευσμένα - λόγω θαλαμηγού - τα μέτρα που επρόκειτο να εξαγγείλλουν αργότερα. Για την ευημερία του πολίτη έχει μικρή σημασία. Το ερώτημα είναι ένα και απλό: Τα μέτρα είναι ωφέλιμα ή όχι; Και η απάντηση επίσης: Για όσους σκέφτονται σαν το 2008, είναι. Για όλους τους υπόλοιπους, όχι.

Γράφει ο Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης

Πιο απλά. Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί εξήγγειλαν ελαφρύνσεις και αυξήσεις εισοδημάτων για μεγάλο μέρος μισθωτών, των συνταξιούχων και των νοικοκυριών. Οι αυξήσεις προέρχονται όλες από μια και μόνη πηγή: Το υπερπλεόνασμα των φόρων των περασμένων και των επόμενων ετών.

Καμιά αύξηση εισοδημάτων δεν προέρχεται από παραγωγή πρόσθετου πλούτου. Δηλαδή από επενδύσεις και παραγωγική εργασία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Έχει σημασία αυτό; Τεράστια. Αναιρεί τις παροχές που μοίρασε χτες η κυβέρνηση; Η ακριβής απάντηση είναι ότι τις κάνει επισφαλείς. Δηλαδή, αύριο τις παίρνεις, αλλά μεθαύριο μπορεί και να βρεθείς πάλι χρεωμένος και χρεωκοπημένος!

Η εξήγηση είναι απλή. Η κυβέρνηση μοιάζει με έναν χαλίφη, που αποθησαυρίζει από τα χαράτσια των υπηκόων. Ο ίδιος δεν παράγει πλούτο παρά μονάχα συγκεντρώνει φόρους. Μια μέρα, προκειμένου να κερδίσει την εύνοια των υπηκόων ανοίγει το σεντούκι και μοιράζει λεφτά. Από τη μοιρασιά αυτή μειώνεται το απόθεμα του σεντουκιού. Αλλά, το σεντούκι έχει αρκετά λεφτά για 3-4 χρόνια. Και θα συγκεντρώσει κι άλλα από τα ετήσια χαράτσια και, επιπλέον, από τους πρόσθετους φόρους που θα πληρώσουν όσοι θα αποκτήσουν τα πρόσθετα εισοδήματα της μοιρασιάς. Δηλαδή, αρκετά από τα χρήματα που θα μοιραστούν θα επιστρέψουν στο κράτος ως φόροι.

Φτάνουν τα χρήματα στο σεντούκι για να ζήσει το χαλιφάτο; Όχι. Είναι απαραίτητο να μπουν νέα, πολλά χρήματα από επιχειρήσεις παραγωγής, εξαγωγής, από επενδύσεις ελληνικές και ξένες, αλλά και από επενδύσεις του δημοσίου. Οι οποίες, κατά Keyns, είναι οι μόνες που μπορούν να βγάλουν μια χώρα από βαθειά ύφεση, όπως είναι η Ελλάδα.

Αλλά, σύμφωνα με όσα ζούμε και σύμφωνα με όσα κατέγραψε ήδη χτες η ευρωπαϊκή επιτροπή, οι επενδύσεις όχι απλώς δεν αυξήθηκαν, αλλά μειώθηκαν στη χώρα το 2018 κατά 12,2%. Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τη παραδοχή του αντιπροέδρου και υπουργού Οικονομίας κ Δραγασάκη, και οι δημόσιες επενδύσεις είναι βαλτωμένες. Κατ’ αυτόν γιατί δεν ωριμάζουν νέα έργα. Κατά τους γνωρίζοντες, γιατί το κράτος είναι ανίκανο να εξυγιάνει το χώρο από τα κρατικοδίαιτα λαμόγια, που λυμαίνονται το χώρο. Και τα οποία έχουν κομματικές πλάτες. Επιπλέον, οι τράπεζες δεν έχουν να χρηματοδοτήσουν,, όπως παλιά, τόσο μεγάλα έργα.

Έχουν σημασία όλα αυτά για τον συνταξιούχο που θα δει μια μεγάλη αύξηση, ή για τον νησιώτη, τον καταναλωτή και τον επιχειρηματία, που θα ανασάνουν από τις μειώσεις στον ΦΠΑ; Μεγάλη σημασία. Γιατί, τις ίδιες παροχές έπαιρναν όλοι μέχρι το 2008 που η χώρα δεν παρήγαγε σχεδόν τίποτε, αλλά κατανάλωνε αυξήσεις έναντι δανείων που έπαιρνε απ’ έξω. Όπως σήμερα, μοιράζει λεφτά από ένα κουμπαρά χωρίς να μπορεί να τον ξαναγεμίσει με λεφτά παραγμένα από νέο πλούτο.

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε χτες πολλά νέα μέτρα, αναμφισβήτητα επωφελή για ταλαιπωρημένες κατηγορίες πολιτών. Αυτό που δεν εξήγγειλε είναι ο τρόπος που το σεντούκι θα αναπληρώνει αυτά που μοιράζει. Γιατί αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση δεν τον έχει βρει επειδή δεν τον ξέρει. Δεν είναι στα μαρξιστικά ούτε στα επαναστατικά της βιβλία. Και δεν αρκούν μερικές ζάπλουτες κυρίες της οικονομικής ελίτ ή μερικοί ζάπλουτοι εγχώριοι επιχειρηματίες για να πείσουν ξένους επενδυτές να φέρουν λεφτά στην Ελλάδα. Και οι ελληνικοί νόμοι, τα δικαστήρια, η δημόσια διοίκηση, η τοπική αυτοδιοίκηση, οι ανύπαρκτες μεταφορές, οι υποδομές, το φοροκλεφτοκράτος και η κατσίκα του γείτονα αποτρέπουν κάθε Έλληνα και ξένο επιχειρηματία να επενδύσουν στη χώρα.

Για να το πούμε απλά, οι χτεσινές παροχές της κυβέρνησης είναι πραγματικά ωφέλιμες για ένα μεγάλο ποσοστό του λαού. Όπως ήταν και οι παροχές του 2007 και του 2008. Και, όπως και εκείνες, θα έχουν μια ευμενή υποδοχή. Γιατί σ αυτή τη χώρα όλοι κοιτάζουν το χέρι που τους ταΐζει. Αυτό τους αρκεί. Λίγοι κοιτάζουν αν το χέρι ανήκει σε έναν φερέγγυο χρηματοδότη ή σε έναν επιπόλαιο διαχειριστή.

Λεφτά υπάρχουν. Όπως υπήρχαν και το 2008. Αλλά, ο τρόπος που υπάρχουν δεν εγγυάται ότι θα υπάρχουν για πολύ. Όπως το 2008. Και δεν εγγυάται ότι το σεντούκι που δεν αναπληρώνει το περιεχόμενο δεν θα φαλίρει πάλι. Όπως το 2008.

Επομένως: Είναι καλά τα μέτρα; Είναι σαν να ρωτάς το γιο ενός άνεργου που έχει κομπόδεμα από νοίκια αν το χαρτζιλίκι του είναι καλό. Θα σου πει όχι; Αλλά, θα βρίζει τον πατέρα του όταν του αφήσει χρέη μόλις τελειώσει το κομπόδεμα από τα νοίκια. 

Όπως το 2009. 

Εδώ ήρθαμε.

Liberal

read more