Εξαιρετικά άσχημη τροπή έχει λάβει η υπόθεση των σχέσεων της Τουρκίας και των Ηνωμένων

Πολιτειών, μετά την αποφασιστική παρέμβαση μελών του αμερικανικού Κογκρέσου, τα οποία με έντονα επιθετικό τρόπο απαιτούν στην ουσία το «σκότωμα» της αγοράς των μαχητικών F-35 από την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν.

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, με πρώτο το πρακτορείο Reuters- πρωτοστατούν πλέον στις αποκαλύψεις για τα θέματα των S-400 και των F-35. Και το τονίζουμε αυτό, επειδή αυτόκλητοι συνήγοροι της Τουρκίας του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος στις χθεσινές τοπικές εκλογές είδε την αρχή της αμφισβήτησης του, ισχυρίζονται ότι όλα όσα γράφονται και λέγονται για τις σχέσεις της Άγκυρας και της Ουάσιγκτον αποτελούν “φαντασιώσεις” Ελλήνων αρθρογράφων. ΔΕΝ είναι. Οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι και αναλυτές πρωτοστατούν στις αποκαλύψεις αυτές...

Είναι αξιοσημείωτο, λοιπόν, ότι σε όλες αυτές τις πρωτοβουλίες που ανέλαβαν γερουσιαστές και βουλευτές δεν εναντιώνεται η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ. Αντιθέτως, όπως είναι σε θέση να γνωρίζει το «Έθνος της Κυριακής», τα μέλη του Κογκρέσου ενημερώνουν αξιωματούχους του Λευκού Οίκου, του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου, πριν καταθέσουν τα νομοσχέδιά τους.

Οι Αμερικανοί πολιτικοί που εναντιώνονται στην αγορά του ρωσικού συστήματος S-400 από την Τουρκία υπογραμμίζουν σε κάθε ευκαιρία την αντισυμμαχική πράξη της Άγκυρας και τον κίνδυνο η Ρωσία να υποκλέψει τα απόρρητα μυστικά κατασκευής του F-35.

Η γερουσιαστής του Δημοκρατικού Κόμματος Τζιν Σαχίν, μία εκ των εισηγητών του νέου νομοσχεδίου, το οποίο απαγορεύει τη μεταφορά των F-35 στην Τουρκία μέχρις ότου η κυβέρνηση των ΗΠΑ πιστοποιήσει ότι η Άγκυρα δεν θα παραλάβει τους S-400, δήλωσε τα εξής αποκαλύπτοντας και τις ανησυχίες του Πενταγώνου:

“Η προοπτική να έχει πρόσβαση η Ρωσία σε αεροσκάφη και τεχνολογίες των ΗΠΑ σε μια χώρα του ΝΑΤΟ, την Τουρκία, αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για την εθνική και παγκόσμια ασφάλεια”, δήλωσε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με πληροφορίες, που διακινούν οι αντίπαλοι του κ. Ερντογάν στην Ουάσιγκτον, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχει ετοιμάσει το πακέτο των κυρώσεων για την Τουρκία, το οποίο θα στείλει στο Κογκρέσο ο υπουργός Εξωτερικών, Μαικ Πομπέο. Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας, όπως και ο υπουργός Άμυνας είναι υποχρεωμένοι από τους αμερικανικούς νόμους να ενημερώσουν τη Βουλή και τη Γερουσία για τον τρόπο αντίδρασης της Αμερικής στην περίπτωση που ο Ταγίπ Ερντογάν δεν ακυρώσει την παραγγελία του ρωσικού συστήματος.

Στην Ουάσιγκτον πιστεύουν τον πρόεδρο της Τουρκίας, όταν επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία ότι η παραγγελία από τη Ρωσία ΔΕΝ θα ακυρωθεί ποτέ. Όμως, έχουν μία μικρή ελπίδα ότι στο τέλος δεν θα σπάσει το σχοινί, καθώς δίνουν μεγάλη σημασία στη συνάντηση του κ. Ερντογάν με τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντιμίρ Πούτιν, στις 8 Απριλίου. Ο Τούρκος πρόεδρος είδε να “τραυματίζεται” το γόητρο του στις χθεσινές εκλογές, και αυτή η εξέλιξη δεν τον βοηθά πολιτικά και διπλωματικά.

Οι πληροφορίες που έχουν εξασφαλίσει, αναφέρουν ότι η συνάντηση γίνεται βασικά για τους S-400. Στην αμερικανική πρωτεύουσα οι πολύ αισιόδοξοι δεν αποκλείουν την πιθανότητα να συμφωνηθεί μία φόρμουλα που θα αφαιρέσει την πίεση από την Τουρκία και η οποία θα αφορά είτε μία αναβολή στην παράδοση των S-400 είτε μία συμφωνία που δεν θα επιτρέπει σε Ρώσους τεχνικούς να έχουν τον έλεγχο του συστήματος όταν αυτό εγκατασταθεί στην Τουρκία. Όμως τα παραπάνω ΔΕΝ στηρίζονται από τις δηλώσεις του κ. Ερντογάν.

Φυσικά, τα μέλη της ομάδας των «απαισιόδοξων», πιστεύουν ότι ο Ερντογάν ζήτησε να επισκεφθεί τη Ρωσία για να συζητήσει με τον κ. Πούτιν τα μέτρα που θα λάβουν από κοινού για να αντιμετωπίσουν τις αμερικανικές κυρώσεις... Το ίδιο έπραξαν και το περυσινό καλοκαίρι, όταν μετά την αμερικανική επίθεση εναντίον της τουρκικής οικονομίας και της κατάρρευσης της τουρκικής λίρας, ο κ. Πούτιν πρόσφερε οικονομική βοήθεια, ενώ τόνωσε και τον τουρκικό τουρισμό.

Ο ίδιος ο Ταγίπ Ερντογάν φέρεται να είπε σε Αμερικανούς συνομιλητές του ότι αγόρασε τους S- 400 για προσωπική του προστασία και ότι θα εγκατασταθούν στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη, όπου βρίσκονται τα προεδρικά παλάτια. Είναι φανερό, λένε, ότι λόγω της τραυματικής του εμπειρίας από το «σικέ» πραξικόπημα προχώρησε στην αγορά των S-400 για να αντιμετωπίσει τα αμερικανικά F-16 στην περίπτωση νέας προσπάθειας ανατροπής του.

Η αμερικανική απόφαση είναι γνωστή και με τα σημερινά δεδομένα δεν θα αλλάξει. Ο Λευκός Οίκος απαιτεί ακύρωση της αγοράς του ρωσικού συστήματος και αντικατάστασής του από τους αμερικανικούς Patriot. Αυτή θα είναι η χειρότερη εξέλιξη για την Ελλάδα, την Κύπρο, τη Συρία και τους Κούρδους. Διότι οι Αμερικανοί θα τους παραχωρήσουν και τα F- 35.

Στην περίπτωση αυτή, που αυτή τη στιγμή δεν είναι και η πλέον πιθανή, η Τουρκία θα παραμείνει στο πρόγραμμα κατασκευής των F-35, στο πλαίσιο του οποίου θα παραλάβει και 100 μαχητικά αεροπλάνα, που θεωρούνται τα καλύτερα στην αγορά.

Εάν η ‘Αγκυρα δεν συμμορφωθεί με τις αμερικανικές υποδείξεις, θα εισπράξει αυστηρές κυρώσεις, που θα αφορούν και πρόσωπα πολύ κοντά στον Ερντογάν. Επίσης, θα ακυρωθεί η παραγγελία των F-35 και οι τουρκικές εταιρείες που συμμετέχουν στην κατασκευή «κομματιών» του αεροπλάνου θα εκδιωχθούν από το πρόγραμμα. Το κόστος για την τουρκική οικονομία θα είναι βαρύτατο.

Σε μία επιστολή μεγάλης ομάδας βουλευτών προς τον κ. Πομπέο, αναφέρονται τα εξής που δείχνουν και το πραγματικό καθεστώς των τουρκοαμερικανικών σχέσεων:

«Η Τουρκία εξακολουθεί να απειλεί τα συμφέροντα και τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών δυνάμεων στη Συρία, των δυνάμεων του Κουρδικού YPG, της Ελλάδας, του Ισραήλ και της Κύπρου».

Όποιος διαβάζει πίσω από τις γραμμές καταλαβαίνει ότι οι παραπάνω οι νέοι σύμμαχοι της Αμερικής στην περιοχή...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η εφημερίδα Washington Post έγραψε ένα κείμενο μέσα από το οποίο πηγάζει η αισιοδοξία Αμερικανών αξιωματούχων ότι μετά τις χθεσινές τοπικές εκλογές στην Τουρκία θα μπορέσει η Ουάσιγκτον να εισέλθει σε μία διαπραγμάτευση με τον Ταγίπ Ερντογάν για να επιλύσουν τα προβλήματά τους. Έχουμε γράψει άπειρες φορές ότι οι εμπλεκόμενοι είναι απρόβλεπτοι άνθρωποι και πολιτικοί... Σίγουρα, οι Αμερικανοί θα κάνουν μία νέα προσπάθεια. Αυτό που δεν έχουν καταλάβει είναι ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν σκέφτεται σαν αυτούς. Φαίνεται ότι έχει πάρει τις αποφάσεις του από καιρό και στις 8 Απριλίου, στη Μόσχα, παρουσία του Βλαντιμίρ Πούτιν θα τις ανακοινώσει. Θα είναι ένα εντυπωσιακό γεγονός, η ακύρωση της αγοράς των S-400 ή αναβολή στην εγκατάστασή τους...

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο «Έθνος της Κυριακής»

Μιχάλης Ιγνατίου read more

Ο Ταγίπ Ερτογάν και η σύζυγός του Εμινέ στην Αγία Σοφία (Φωτό ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Τα κατάφερε για μια φορά ακόμα ο Ερντογάν στα Βαλκάνια, θυμίζοντας σε όλους  τι εστί νέο-οθωμανικός επεκτατισμός, με το θέμα της απόφασης του να μεταστρέψει το Ιερό ναό της χριστιανοσύνης την Αγία Σοφία σε τζαμί...

Ο εκπρόσωπος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (SPC), επίσκοπος Μπάτσκας, Ειρηναίος

Μπούλοβιτς ανέφερε την στεναχώρια του για την απόφαση Ερντογάν για την Αγία Σοφία και αντιπρότεινε τη χρήση του Ι.Ν ως μουσείου και όχι τόπου λατρείας.

Μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Sputnik, ο επίσκοπος Ειρηναίος δήλωσε απηχώντας σαφώς και την γνώμη του Σέρβου Πατριάρχη: «Εγώ δεν το βλέπω ως μια καλή ιδέα από τους Τούρκους να μετατραπεί η Αγία Σοφία σε τζαμί. Ένα τέτοιο βήμα θα αποτελέσει μια πνευματική και πολιτισμική βία από μόνη της. Αυτός ο μοναδικός για την χριστιανοσύνη τόπος λατρείας, είναι η μεγαλύτερη εκκλησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας εδώ και χίλια χρόνια».

Το θέμα της Αγίας Σοφίας το σχολίασαν και Βούλγαροι ειδικοί και πρωην αξιωματούχοι οι οποίοι το θεωρούν κυρίως ως προεκλογικό «πυροτέχνημα» Ερντογάν αλλά αφήνουν αιχμές για ενδόμυχους φόβους για τις τοιχογραφίες του ναού .

«Οι λόγοι για αυτό είναι η υποχώρηση της Τουρκίας με γιγαντιαία βήματα από τη Δύση. Ο Ερντογάν αποτελεί το αντίθετο σημείο για την κοσμική Τουρκία». Αυτό δήλωσε ο πρώην Βούλγαρος πρόξενος στην Τουρκία Οντρίν Γκεόργκι Ντιμόφ.

Ο Βούλγαρος αρχαιολόγος και καθηγητής Νικολάι Οβτσάροφ σχολιάσε επίσης: «Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τούρκος ηγέτης υλοποιεί μια τέτοια κίνηση. Οι εκλογές που θα διεξαχθούν θα είναι πιο κρίσιμες για τον Ερντογάν από τότε που ανέλαβε την εξουσία. Για πρώτη φορά, η οικονομία της Τουρκίας είναι σε τόσο κακή κατάσταση. Η πείνα έχει κυριεύσει τους Τούρκους πολίτες που χρειάζονται το ψωμί και το ψωμί έχει φύγει, αυτό είναι το θέμα», σχολίασε ο Dimov.

Σύμφωνα με τον Οβτσάροφ, μια τέτοια πράξη είναι συγκρίσιμη με «το τζαμί στη Μέκκα να γίνει ορθόδοξη εκκλησία» αποτελώντας μια βέβηλη πράξη σαφώς για την ορθοδοξία. «Η μετατροπή της «Αγίας Σοφίας» σε τζαμί θα οδηγήσει τους Τούρκους στο να καλύψουν όλες τις θεσπέσιες χριστιανικές τοιχογραφίες στο εσωτερικό του ναού, κάτι που θα οδηγήσει σε ένα διεθνές σκάνδαλο, ιδιαίτερα στην Ορθόδοξη Ρωσία», είπε ο Βούλγαρος αρχαιολόγος.

Από αυτή την άποψη, ο Dimov επεσήμανε ότι οι σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας δεν είναι ξεκάθαρες.

«Ο Αμερικανός Πρόεδρος Ν.Τραμπ έχει άμεσα προβλήματα με την Τουρκία τα οποία έχουν επισημανθεί . Με τη Μόσχα, όμως, τα προβλήματα «σκουπίζονται» κάτω από το χαλί», δήλωσε ο ίδιος .

Η κίνηση του Ερντογάν όμως με την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε Τζαμί αποτελεί σαφέστατα μια μεγάλη ύβρη για την χριστιανοσύνη μέσα στην αγία και μεγάλη σαρακοστή και στην πορεία των Χριστιανών στον «Γολγοθά και την Ανάσταση», αλλά όπως γνωρίζουμε την ύβρη πάντα ακολουθεί η νέμεσις και αυτό κάνει πως το ξεχνά ο σουλτάνος Ερντογάν.

read more

Με τρακτέρ στην κεφαλή της και κεριά πραγματοποιήθηκε πορεία διαμαρτυρίας για την κατάρρευση του Συνεργατισμού έξω από το Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας. ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Ένα από τα βασικά συνθήματα της πορείας διαμαρτυρίας πολλών οργανώσεων έξω από το Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας ήταν αυτό: “Η ατιμωρησία είναι η μητέρα της διαφθοράς”

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Εξαιρετικό σύνθημα, που τα λέει όλα, και τόσο αληθινό. Εκφράζει αυτό που πιστεύουν οι πολίτες στην Κύπρο, αλλά και στην Ελλάδα, όπου και εκεί δεν τιμωρείται κανείς. Έστειλαν στη φυλακή τον πρώην υπουργό Άμυνας Άκη Τσοχατζόπουλο, που είχε μεταφέρει μερικά από τα κλεμμένα του και στην Κύπρο, για να ξεθυμάνει η οργή του ελληνικού λαού, και τα κατάφεραν. Οι πολίτες αποσύρθηκαν στα σπίτια τους...

Αυτό κάνει πάντα ο πολιτικός κόσμος. «Θυσιάζει» μερικούς δικούς του, που υπηρέτησαν το ίδιο διεφθαρμένο σύστημα, αλλά ξέφυγαν περισσότερο από τους άλλους, για να ηρεμήσουν οι πολίτες.

Ακούμε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας να ταυτίζει τον αρχηγό της αξιωματικής Αντιπολίτευσης με τον πρόεδρο του Ολυμπιακού, κ. Ευάγγελο Μαρινάκη. Ακούμε τον κ. Μητσοτάκη να ταυτίζει τον κ. Τσίπρα με τον υιό του πρώην προέδρου του Ολυμπιακού, Πέτρο Κόκκαλη. Και ομιλούν με υποτιμητικό τρόπο για δύο γνωστούς επιχειρηματίες, αφήνοντας να εννοηθεί ότι κάποιο μεγάλο πρόβλημα υπάρχει. Πρόβλημα διαφθοράς... Δεν μας το λένε και εμάς να το γνωρίζουμε;

Δεν ξέρω... Δεν καταλαβαίνουν ότι στην πραγμαιτκότητα φτύνουν στα μούτρα τους; Με το συμπάθειο δηλαδή...

Είναι παρήγορο, πάντως, αλλά και ενθαρρυντικό ότι πάρα πολλοί άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των οργανώσεων και συμμετείχαν στην πορεία διαμαρτυρίας για την κατάρρευση της Συνεργατικής Τράπεζας και γενικά της ιδέας του Συνεργατισμού, με ευθύνη της κυβέρνησης του κ. Νίκου Αναστασιάδη. Βέβαια, και επειδή είμαστε δίκαιοι σε τούτη τη στήλη, η καταστροφή ξεκίνησε πριν αναλάβει την προεδρία ο σημερινός Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι κυβερνήσεις πάντα χρησιμοποιούσαν την εν λόγω τράπεζα ως μέσο εξυπηρέτησης των οπαδών τους. Είτε διόριζαν τους κομματικούς σε θέσεις με παχυλούς μισθούς, είτε τους έδιναν δάνεια.

Οι κομματικοί εξασφάλιζαν τους καλούς μισθούς συνεχίζοντας να υπηρετούν την ...παράταξη και τα στελέχη τα δάνεια, τα οποία δεν αποπλήρωναν. Είναι δυνατόν να αναφέρονται τόσα φρικτά πράγματα μέσα στο πόρισμα της Ερευνητικής Επιτροπής και να μην επεμβαίνει ο γενικός εισαγγελέας; Να μην παραιτείται ο αρμόδιος υπουργός Οικονομικών, ο οποίος ενώ πέτυχε με το Μνημόνιο, φέρει τεράστια ευθύνη για την κατάρρευση του Συνεργατισμού; Και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας να καλύπτει με επίσημες και δημόσιες δηλώσεις του παράνομες ενέργειες;

Το βασικό ερώτημα είναι πως την έχουν δει τη δουλειά οι πολιτικοί; Και ερχόμαστε ξανά στην αρχή του κειμένου και στο σημαντικό σύνθημα-μήνυμα της πορείας διαμαρτυρίας: Η ατιμωρησία είναι η μητέρα της διαφθοράς... Όσο μένουν ατιμώρητοι τόσο θα ανθεί η διαφθορά...

Τον Μάιο του 2010 ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο «εξοχότατος» κ. Γεώργιος Α. Παπανδρέου ή άλλως ΓΑΠ, έστειλε ...αδιάβαστη τη χώρα στον σκληρότατο μηχανισμό του ΔΝΤ και των Ευρωπαίων «εταίρων» της. Στο πλαίσιο των δεσμεύσεων που ανέλαβε είχε δηλώσει αφοσίωση στον πόλεμο εναντίον της διαφθοράς. Μάλιστα μιλούσαν στο Ταμείο με θαυμασμό για τούτη δέσμευση, μόνο που την πήρε και αυτήν το ποτάμι, όπως τόσες άλλες. Μέσα στην κρίση η διαφθορά άπλωσε περισσότερο τα πλοκάμια της...

Οι διαπιστευμένοι στο ΔΝΤ δημοσιογράφοι, είχαμε ακούσει τότε ότι η δέσμευση του ΓΑΠ, αφορούσε την τιμωρία τεσσάρων πολιτικών προσώπων, για τα οποία υπήρχαν τρανταχτές αποδείξεις. Ήταν βουτηγμένοι στη διαφθορά. Είχαμε ακούσει επίσης ότι η τιμωρία έγινε ασυλία, επειδή γνώριζαν ατασθαλίες και άλλων πολιτικών προσώπων και προφανώς απειλούσαν θεούς και δαίμονες αν τους έστελναν στη φυλακή.

Πόσοι πολιτικοί στην Ελλάδα και στην Κύπρο έχουν γίνει πλούσιοι μέσα από το επάγγελμά τους. Το συζητούσαμε τις προάλλες στο Τζόρτζταουν της Ουάσιγκτον με επισκέπτες από την Ελλάδα και την Κύπρο. Και όλοι συμφωνήσαμε στο αυτονόητο: Γιατί η Δικαιοσύνη δεν δρα με βάση την πιο απλή διαπίστωση: Πόσα παίρνει ένας υπουργός ή ένας βουλευτής; Πέντε; Άντε δέκα χιλιάδες το μήνα. Πως μπορεί να φεύγει από το πόστο του και να είναι πλούσιος ο πολιτικός;

Άστε το άλλο... Είναι βουλευτές και την ίδια στιγμή και δικηγόροι, και λογιστές και αρχιτέκτονες και ένα σωρό άλλα επαγγέλματα. Θα μπορούσα να αναφέρω συγκεκριμένα ονόματα. Οι πολίτες στις συζητήσεις αναφέρουν αυτά τα ονόματα. Είναι όλοι γνωστοί. Στην Κύπρο, όταν αφέθηκε να γίνει «παράδεισος» της παρανομίας, γιόμισε το νησί με νεόπλουτους. Και πάντα τα ίδια επαγγέλματα. Που καταφέρνουν να εξασφαλίζουν ασυλία, και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η οικονομική κρίση κτύπησε τα μέσα και τους δημοσιογράφους σκληρά. Και οι αντιστάσεις μειώθηκαν.

Περισσότερο στην Ελλάδα, και λιγότερο στην Κύπρο, οι επιχειρηματίες έχουν πάρει στα χέρια τους τα μέσα ενημέρωσης. Η ανεξαρτησία των δημοσιογράφων είναι υπό δοκιμασία. Το χειρότερο όλων που συμβαίνει είναι η αυτολογοκρισία των ανθρώπων του Τύπου, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης. Και επίσης η άνευ προηγουμένου κομματικοποίηση. Θύμα αυτών όλων των καταστάσεων είναι η αλήθεια. Οπότε, οι πολίτες έχουν δίκιο να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει ελπίδα.

Μερικές φορές νιώθω ότι η υπόθεση της διαφθοράς -ένα θέμα στο οποίο αναφέρομαι συχνά- είναι χαμένη. Κοιτάζουμε γύρω μας και χάνουμε κάθε ελπίδα. Πολιτικοί, επιχειρηματίες και συνάδελφοι δημοσιογράφοι στο ίδιο τραπέζι. Πρόκειται για μία φρικτή κατάσταση.

Επιστρέφοντας στην εκδήλωση έξω από το Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι γεννήθηκε ένα λουλούδι μέσα από το καμένο «παλάτι» του Συνεργατισμού. Φτάνει η κινητοποίηση να συνεχιστεί.

«Απόψε στέλνουμε το ξεκάθαρο και σαφές μήνυμα ότι η κοινωνία των πολιτών αντιδρά και δε συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από την παραδειγματική τιμωρία όλων αυτών που ευθύνονται για την κατάρρευση του Συνεργατισμού», είπε ένας εκ των ομιλητών.

Και συνέχισε: «Ζητούμε επιτακτικά από την Κυβέρνηση την άμεση προώθηση των ενδεδειγμένων διαδικασιών για απόδοση πολιτικών, αστικών, αλλά και ποινικών ευθυνών σε όσους/-ες αποδεδειγμένα συνέβαλαν διαχρονικά με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, στη διάλυση του Συνεργατισμού».

Για να συμβούν τα παραπάνω απαιτείται η λαϊκή πίεση. Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι στην Κύπρο και την Ελλάδα ελέγχονται από τα κόμματα και τα συνδικάτα, που βγαίνουν στους δρόμους ανάλογα με τα συμφέροντα που εξυπηρετούν οι πολιτικοί. Αυτή δεν είναι η αλήθεια;

Η διαφθορά στην Ελλάδα και στην Κύπρο οδήγησε τις δύο χώρες σε άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση. Πολλών ανθρώπων καταστράφηκαν οι ζωές. Όμως, ο πισινός τους δεν σηκώνεται από την καρέκλα. Κάθε Σαββατοκύριακο σείονται οι πρωτεύουσες και οι μεγάλες πόλεις πολλών χωρών από τις διαδηλώσεις. Εμείς διαμαρτυρόμαστε στα καφενεία και στις ταβέρνες, και εκτονωνόμαστε με μία παρτίδα τάβλι... Και όταν συμβεί το κακό, καθόμαστε με ανοικτό το στόμα σαν χάνοι και βλέπουμε τα χαλάσματα.

Έτσι, όμως, δεν σώζονται οι χώρες... Αλλά βγαίνουν πάντα νικητές οι διεφθαρμένοι.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου, Νίκος Χριστοδουλίδης έκανε δύο θαυμάσιες εμφανίσεις στο συνέδριο του AIPAC. Πρόκειται για ένα σημαντικό βραχίονα του Εβραϊκού Λόμπι. Χιλιάδες Εβραίοι και Εβραιοαμερικανοί συμμετέχουν σε αυτό το συνέδριο. Μίλησε σε μεγάλο ακροατήριο για τις σχέσεις της Κύπρου και του Ισραήλ και σε ένα ειδικό ακροατήριο, μαζί με τον διευθυντή του HALC Έντι Ζεμενίδη και τον διευθυντή της Καθημερινής Αθηνών Αλέξη Παπαχελά. Εξαιρετικοί και οι τρεις, παρουσίασαν με πειστικό τρόπο τις θέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου. Ήταν από τις καλές στιγμές της πολιτικής και της δημοσιογραφίας... Σε ότι αφορά το ταξίδι του κ. Χριστοδουλίδη ήταν παραγωγικό και θα έλεγα ότι μπήκαν τα θεμέλια για την επίσκεψη του κ. Νίκου Αναστασιάδη στον Λευκό Οίκο. Πρέπει, και θα έλεγα πως άργησε πάρα πολύ... Διότι οι φίλοι μας οι Αμερικανοί χρωστούν στην Κύπρο. Παίρνουν πολλά και δίνουν ελάχιστα...

Μιχάλης Ιγνατίου - Hellasjournal.com read more

Έλληνες ιστορικούς και διανοούμενους επικαλούνται οι Τούρκοι, όπως μια γνωστή σχετική εκπομπή σε ελληνικό κανάλι (Δηλαδή το Σκάι,  που ανήμερα της επετείου της επανάστασης του 21 διαφημίζει…τουρκικά σήριαλ) για να τεκμηριώσουν τις απόψεις τους για την ελληνική επανάσταση του 1821, δηλαδή την ιστορική διαστροφή μιας από τις μεγαλύτερες σελίδες της ελληνικής ιστορίας.

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Συγκεκριμένα για την ελληνική επανάσταση του 1821 όλες οι τουρκικές αναφορές κάνουν λόγο για μια… αχάριστη ανταρσία, (Yunan isyanı), ενάντια στην οθωμανική εξουσία από ομάδες κλεφτών και αναρχικών στοιχείων.

Μάλιστα τονίζουν το γεγονός ότι οι κάτοικοι του Μοριά που επαναστάτησαν κατά της Οθωμανική αυτοκρατορίας, απήλαυναν… πλήρη ελευθερία και όλα τα δικαιώματα του πολίτη της αυτοκρατορίας!!!

Μέσα στην «πλήρη ελευθερία» και «ευημερία» που είχαν γενικά οι Ρωμιοί κατάφερναν και πλούτιζαν μέσα στους κόλπους της αυτοκρατορίας, γίνονταν… εφοπλιστές και διοικητές μεγάλων οθωμανικών επαρχιών. Αποδίδουν δε την τελική νίκη των στασιαστών στο γεγονός της υποστήριξης που είχαν από τους Ρώσους και τους Γάλλους.

Παράλληλα υποστηρίζουν ότι οι Έλληνες έσφαξαν τους Τούρκους και τους… δεκάδες χιλιάδες Εβραίους (!!!), που βρίσκονταν στην Τριπολιτσά όταν την κατέλαβε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τον οποίο τον χαρακτηρίζουν σαν στυγνό δολοφόνο και γεννοκτόνο των… αγαθών και καλοπροαίρετων Τούρκων και Εβραίων.

Συμπερασματικά η Eλληνική Eπανάσταση του 1821 παρουσιάζεται σαν μια επαίσχυντη ανταρσία εναντίον της… δίκαιης και νόμιμης οθωμανικής εξουσίας που πάντα φέρονταν με… το «γάντι» στους άπιστους Ελληνόφωνους γιατί οι Έλληνες, προσέξτε, σύμφωνα με τους Τούρκους αλλά και με τους εδώ τουρκολάγνους, δεν υπήρξαν ποτέ και τα τελευταία «δείγματα» τους είχαν ήδη εξαφανιστεί μετά την ρωμαϊκή κατοχή της κυρίως Ελλάδας.

Όπως φαίνεται οι κερκόπορτες εξακολουθούν να ζουν και να «βασιλεύουν»!

read more

Φώτο ενδεικτική των εξελίξεων που βιώνουμε

Ερεθίζουν άσχημα τον Τούρκο και αυτό φαίνεται από τις καθημερινές δηλώσεις του κ. Ερντογάν που επιδεινώνονται με την δυσλεκτική ρηχότητα τους. Μόλις άκουσε ο τούρκος για East Med αφήνιασε στην κυριολεξία, καθότι προσπαθούν να τον απαξιώσουν σαν χώρα κλειδί – κόμβο ενεργειακής ροής.

Γράφει ο Dr. Κων/νος Βαρδάκας

Και αναρωτιέται ο Tούρκος, πως μπορούν να κατασκευάσουν αυτόν τον αγωγό σε τέτοια βάθη, ώστε να τον υπερκεράσουν,  ενώ ο πρώτος σχεδιασμός ήθελε όλα τα ενεργειακά αποθέματα της λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου να διαβούν μέσω της χώρας του.

Εδώ τίθενται μεγάλα ερωτήματα:

Πως μπορούν να χαράξουν ένα τέτοιο αγωγό σε υποθαλάσσια βάθη που μπορούν σε κάποιες περιπτώσεις να ξεπερνούν τα 4000μ, σε γειτνίαση με συγκλίνουσες λιθοσφαιρικές πλάκες και σε ιζηματογενή ενεργά λασποηφαίστεια;

Εκεί κάτω στον βυθό του Λεβιάθαν στην λεκάνη της Αν. Μεσογείου νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο εξώτερο διάστημα, ενώ μεταξύ Καρπάθου και Κρήτης το έδαφος του βυθού ταρακουνιέται από καθημερινούς σεισμούς.

Λίγο πιο πάνω στο ΑΙΓΑΙΟ τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.

Η Παρασκευή Νομικού, βασικό μέλος της ερευνητικής ομάδας λέει στο Newsbomb:

"Ο βυθός του Αιγαίου, ανάμεσα στη Σαντορίνη και στην Αμοργό κρύβει συνολικά πέντε μεγάλα ρήγματα μήκους άνω των 20 χιλιομέτρων το καθένα, τα οποία μπορούν να δώσουν σεισμούς μεγέθους 6,5 έως 7,3 βαθμών. Υπάρχουν επίσης τουλάχιστον 20 υποθαλάσσια ηφαίστεια, αλλά μόνο ο Κολούμπος κοντά στη Σαντορίνη φαίνεται να είναι ενεργός.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών, εκτός από το ρήγμα της Αμοργού που «έδρασε» πριν περίπου 60 χρόνια και το οποίο χρειάζεται κάποιους αιώνες για να ξαναενεργοποιηθεί, τα υπόλοιπα ρήγματα μπορούν να δώσουν σεισμό, χωρίς όμως να είναι δυνατό να προσδιορισθεί χρονικά αν αυτός θα συμβεί σε μερικά χρόνια ή σε δεκάδες χρόνια.

Όσον αφορά τον κίνδυνο ενός μελλοντικού τσουνάμι, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η περιοχή έχει το σεισμικό δυναμικό που χρειάζεται (μέγεθος σεισμού περίπου 7), καθώς και πολλά απότομα ασταθή πρανή με μεγάλες μορφολογικές κλίσεις κατά μήκος των ρηξιγενών υποθαλάσσιων κρημνών, που μπορούν να δώσουν τσουνάμι, εφόσον ενεργοποιηθούν, όπως έγινε το 1956 με το μεγαλύτερο τσουνάμι του 20ου αιώνα στη Μεσόγειο" . 

Υπάρχουν και άλλα "πως" ...

East Med: ένα σημαντικό αλλά όχι άμεσα υλοποιήσιμο έργο

«Ωστόσο, πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι αυτή τη στιγμή ο East Med, ένα έργο που μπορεί να κοστίσει ακόμη και 10 δισεκατομμύρια δολάρια (μόνο η τελική μελέτη σκοπιμότητας θα κοστίσει κοντά στα 100 εκατομμύρια), δεν είναι κάτι που θα υλοποιηθεί άμεσα.

Για να είναι συμφέρουσα η κατασκευή ενός τέτοιου υποθαλάσσιου αγωγού (όπου το πλεονέκτημα να είναι απρόσβλητο από κλασικές τρομοκρατικές μεθόδους συνδυάζεται με το υψηλό κόστος κατασκευής) απαιτούνται αθροιστικά ποσότητες πάνω από 10 τρισ. κυβικά πόδια ποδιών. Αυτή τη στιγμή αυτές δεν υπάρχουν, ούτε στην ισραηλινή, ούτε στην κυπριακή ΑΟΖ, παρά μόνο στην αιγυπτιακή, όπου υπάρχει το κοίτασμα Zhor με πάνω από 30 τρισ. κυβικά πόδια.», γράφει ο Παναγιώτης Σωτήρης, στο in.gr 

Βλέπουμε πως πριν ακόμη μπει στις ράγες της υλοποίησης, το «πρότζεκτ» East Med, έχει να αντιμετωπίσει σωρεία εμποδίων, πέραν των τεχνικών και μηχανολογικών δυσκολιών ενός τόσο τολμηρού υποβρύχιου εγχειρήματος.

Εξωγενείς Παράγοντες Υλοποίησης

Γράφει ο Σταύρος Πετρολέκας στο Europeanbusiness: 
"Οι τεχνικές δυσκολίες και κίνδυνοι που υπάρχουν, ειδικά ως προς τα υποθαλάσσια τμήματα μεταξύ κοιτάσματος Λεβιάθαν και ακτών Πελοποννήσου (~1300 χλμ) με τις μεγάλες πιέσεις που ασκούνται σε τέτοια βάθη στις σωληνώσεις και εγκαταστάσεις του αγωγού, αλλά και την ανώμαλη γεωμορφολογία του πυθμένα κατά μήκος της διαδρομής, δεν πρέπει να υποτιμούνται. Ούτε από πλευράς μηχανολογικής πολυπλοκότητος, αλλά ούτε και από πλευράς κατασκευαστικού ρίσκου. Αλλά δεν είναι δυσκολίες τεχνικώς ανυπέρβλητες. Μόνο που έρχονται με αλμυρό τίμημα!

Σοβαρό πρόβλημα προκύπτει από την πολύ υψηλή δαπάνη κατασκευής αυτού του υποθαλάσσιου βραχίονα του αγωγού.

Βεβαίως, προκειμένου να καλυφθούν τα αναγκαία κόστη, αυτά θα μεταφερθούν στη τιμή πώλησης του αερίου. Μόνο που εδώ, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ειδικών (Gina Cohen, Κάρολος Έλληνας, κ.α.) η τελική αυτή τιμή κινδυνεύει

να είναι σχεδόν διπλάσια από τις τιμές που πωλούν φυσικό αέριο μεγάλοι παραγωγοί και προμηθευτές της Ευρώπης, κυρίως οι Ρωσία Νορβηγία, Αλγερία, δια αγωγού, και ως LNG το Κατάρ, και ολοένα περισσότερο, οι ΗΠΑ.

Η επιλογή Εast Med….. είναι κάτι σαν «Plan B». Αυτή την αμφισημία έρχεται πρόσφατα να ξεκαθαρίσει – εν μέρει – ανακοίνωση της διαχειρίστριας (operator) του τεμαχίου 10, της Exxon Mobil, την μεγαλύτερη ιδιωτική πετρελαϊκή στο κόσμο. Όπου πράγματι, ο αντιπρόεδρος της εταιρείας, Tristan Asprey, δηλώνει ευθαρσώς πως, εφ’ όσον ανακαλυφθούν επαρκείς ποσότητες φυσικού αερίου, η προτιμότερη μεταξύ άλλων – και εμπορικά βιώσιμη – επιλογή είναι η ανέγερση τερματικού σταθμού υγροποίησης στην Κύπρο.»  

Οι υπογραφές έπεσαν παρουσία των ΗΠΑ για την έναρξη της μελέτης και κατασκευής του East Med και άρχισε το δράμα του Ερντογάν.

Αν αφήσει να περάσει ο East Med από την εύκολη και φτηνή λύση της ηπειρωτικής Tουρκίας, θα θεωρηθεί  «casus belli» από τον Ρώσο που υλοποιεί τον Turkish stream.

Αν δεν συμπορευθεί με το ενεργειακό πλάνο της Δύσης όσο αφορά την μεταφορά, τότε είναι υποχρεωμένος να κοιμάται με εφιάλτες, ότι στους πρώην συμμάχους του, έρχεται πιο φτηνά να τον ξεπεράσουν πολιτικά για να μην επιβαρυνθούν με τα κολοσσιαία κόστη της κατασκευής του εν λόγω αγωγού δια μέσου των μεγάλων υποθαλασσίων αντικλίνων της Αν. Μεσογείου.

Οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να απεξαρτήσουν την Ευρώπη από το φτηνό ρωσικό αέριο και για αυτό θα κάνουν τα πάντα.

Σε αυτό το φοβερό παιχνίδι που παίζεται το τυράκι στην φάκα λέγεται ...Ελλάς!

Όμως ψάλλουμε…
«Χαίρε τύραννον  απάνθρωπον  εκβαλούσα της αρχής» 
Β΄Χαιρετισμοί

ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ

read more

Η πηγή της Εθνικής Παλιγενεσίας ασφαλώς και βρίσκεται μέσα στον πυρήνα μιας μικρής συντροφιάς απόδημων Ελλήνων της Ρωσίας, η οποία, κατόρθωσε και ενέπνευσε στους σκλαβωμένους Έλληνες τα ιδανικά της Ελευθερίας και τους ώθησε να πράξουν το «αδύνατο»: Να επαναστατήσουν ενάντια σε μια αχανή αυτοκρατορία!

Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς*

Απέναντι στη στρατηγική μιας μακράς προετοιμασίας, –πολιτικής και παιδευτικής– και την αναμονή ευνοϊκότερων διεθνών συσχετισμών για την πραγματοποίηση του οποιουδήποτε επαναστατικού διαβήματος, την οποία προκρίνουν οι πνευματικές, πολιτικές και θρησκευτικές ελίτ του ελληνισμού, όπως ο Αδαμάντιος Κοραής, ο Ουγγροβλαχίας Ιγνάτιος, ο Ιωάννης Καποδίστριας, κ.α. θα πρυτανεύσει η στρατηγική της άμεσης επαναστατικής δράσης, η στρατηγική της Φιλικής Εταιρείας.

Η Φιλική, όπως γνωρίζουμε, ιδρύθηκε στην Οδησσό –ή τη Μόσχα– από απλούς εμπόρους μικρής οικονομικής επιφάνειας και κοινωνικού κύρους, ή ακόμα και εμποροϋπαλλήλους τον Σεπτέμβριο του 1814, όπως επιβεβαιώνεται και με σχετικό χειρόγραφο της Μονής της Παναγίας Σπηλιανής Νισύρου, όπου αναφέρεται: «η ύψωσις του Τιμίου Σταυρού είναι η πρώτη ημέρα της συστάσεως της Μεγάλης Αδελφότητος ». Από τις αρχές του 1814, μεταξύ Μόσχας και Οδησσού, πραγματοποιούνται οι προπαρασκευαστικές συζητήσεις για την ίδρυση της εταιρείας, από τον Αρτινό, Νικόλαο Σκουφά, τον Ιωαννίτη, Αθανάσιο Τσακάλωφ, τον Πάτμιο, Εμμανουήλ Ξάνθο.

Το εναρκτήριο λάκτισμα θα δοθεί από δυνάμεις που δεν ανέχονταν πλέον την τουρκική τυραννία και είχαν επηρεαστεί και από τον γενικότερο επαναστατικό αναβρασμό της Ευρώπης. Και οι τρεις πρωτεργάτες της Φιλικής, οι Σκουφάς, Τσακάλωφ, Ξάνθος, τη στιγμή που έθεταν τις βάσεις της, όχι μόνο ήταν οικονομικά «κατεστραμμένοι» και declassés –σίγουρα οι δύο από αυτούς–, αλλά είχαν ήδη επαφή με το εταιριστικό κίνημα, καθώς και αρνητικές εμπειρίες από την τουρκική εξουσία.

Η ψυχή της εταιρείας, ο Νικόλαος Σκουφάς (1779- 1818), είχε υποχρεωθεί να εγκαταλείψει τη βιοτεχνία του, κατασκευής σκούφων στην Άρτα, όταν ο Αλής προσπάθησε να μονοπωλήσει τον κλάδο· δοκίμασε να εμπορευθεί στην Οδησσό αλλά απέτυχε και το 1812, εργαζόταν ως γραμματέας Έλληνα εμπόρου στη Μόσχα.

Ο Εμμανουήλ Ξάνθος (Πάτμος 1772- 1852), του οποίου ο πατέρας υπηρέτησε στον ρωσικό στρατό, παρακολούθησε μαθήματα στην Πατμιάδα Σχολή και στη συνέχεια δοκίμασε την τύχη του ως έμπορος στη Σμύρνη και την Τεργέστη, χωρίς επιτυχία, το δε 1810, βρισκόταν στην Οδησσό, «γραμματεύων παρὰ τῷ μεγαλεμπόρῳ Βασιλείῳ Ξένῃ… καὶ ἐμπορευόμενος», όπως αναφέρει ο ίδιος

Σε ένα ταξίδι του στην Ελλάδα, στις αρχές του 1813, στη Λευκάδα, «εἰ­σή­χθη εἰς τὴν Ἑ­ται­ρεί­αν τῶν ἐ­λευ­θέ­ρων κτι­στῶν (Μα­σό­νων)· ὤν δὲ ἰ­δε­ῶν ἐ­λευ­θέ­ρων… συ­νέ­λα­βε ἀ­μέ­σως τὴν ἰ­δέ­αν, ὅ­τι ἠ­δύ­να­το νὰ ἐ­νερ­γη­θῇ μί­α μυ­στι­κὴ ἐ­ται­ρί­α… βά­σιν ἔ­χου­σα τὴν ἕ­νω­σιν ὅ­λων τῶν ἐν Ἑλ­λά­δι εὑ­ρι­σκο­μέ­νων Κα­πι­τά­νων Ἀρ­μα­τω­λῶν καὶ ἄλ­λων πά­σης τά­ξε­ως ὁ­μο­γε­νῶν, διὰ νὰ ἐ­νερ­γή­σω­σι ἐν και­ρῷ τὴν ἐ­λευ­θέ­ρω­σιν τῆς πα­τρί­δος». Ο Αθανάσιος Τσακάλωφ (1790-1851), όχι μόνο συμμετείχε στο «Ελληνόγλωσσον Ξενοδοχείον» του Παρισιού αλλά και στην ίδρυση μιας ακόμα εταιρείας που δραστηριοποιήθηκε στους κύκλους της ελληνικής διασποράς, της «Φιλανθρώπου Εταιρείας».

Ο άγνωστος εμπνευστής

Ωστόσο, ο μάλλον άγνωστος σήμερα Κωνσταντίνος Ράδος (1785-1865) μπορεί να θεωρηθεί ο πρώτος που έριξε τον σπόρο της δημιουργίας μιας επαναστατικής οργάνωσης για την απελευθέρωση των Ελλήνων: Ο Ράδος γεννήθηκε στο Τσεπέλοβο της Ηπείρου από εύπορη οικογένεια. Ο παππούς του χρημάτισε προεστός στο Ζαγόρι, αλλά το 1797 έπεσε στη δυσμένεια του Αλή, ο οποίος τον φυλάκισε και δήμευσε την περιουσία του ενώ πέθανε από τις κακουχίες στη φυλακή.

Τότε η οικογένεια του μετανάστευσε στο Γαλάτσι, μαζί της και ο δωδεκάχρονος Κωνσταντίνος. Αργότερα, έμπορος στη Μόσχα, ήδη από τις αρχές του 1812 προσπάθησε να ιδρύσει επαναστατική εταιρεία για την απελευθέρωση της Ελλάδας, ενώ λέγεται ότι συνδέθηκε με τις οργανώσεις των καρμπονάρων στην Πίζα όπου βρέθηκε πιθανώς για σπουδές.

Λέγεται ότι ο πρώτος ο οποίος εξέφρασε την ιδέαν της εταιρίας ταύτης ήταν ο Κωνσταντίνος Ράδος εις Μόσχαν περί το 1812, ολίγον προ της αφίξεως των Γάλλων· έν εσπέρας, εις την οικίαν του, εις την οποίαν ήσαν και τινές, Αντώνιος Κομιζόπουλος, Μάνθος Ριζάρης και ο Σκουφάς .

Όμως δεν πρόλαβε να προχωρήσει στην ολοκλήρωση της ιδέας του, διότι τα στρατεύματα του Ναπολέοντα κατέλαβαν τη Μόσχα, οι Σκουφάς και Τσακάλωφ έφυγαν προς τη Νότιο Ρωσία, ενώ ο ίδιος συντάχθηκε με τους Γάλλους, μια και πίστευε πως τα γαλλικά στρατεύματα θα έφερναν στη Ρωσία τον αέρα της επανάστασης. Εν συνεχεία, εγκατέλειψε τη Ρωσία, μαζί με τα στρατεύματα του στρατηγού Νεΰ, απέκτησε γαλλική υπηκοότητα και, μέσω Βλαχίας και Κωνσταντινούπολης, εγκαταστάθηκε ως έμπορος στη Σμύρνη.

Και αυτό που ο ίδιος δεν μπόρεσε να υλοποιήσει θα το αναλάβουν οι φίλοι του οι οποίοι θα μυήσουν τον Ράδο στην εταιρεία που έιχε εμπνευστεί αλλά δεν πρόλαβε να δημιουργήσει: «…. πρωίαν, λοιπόν, τινά της ανοίξεως του 1818 εμφανίζεται ενώπιον του Ράδου εν Σμύρνη ο Τσακάλωφ και εγκαλιζόμενος αυτόν λέγει μετ’ ενθουσιασμού και δακρύων: Η ιδέα σου επραγματοποιήθη. Η εταιρία εσυστήθη και εργάζεται από καιρού. Ιδού εγώ έρχομαι εντεταλμένος εκ μέρους της να σου αναθέσω να την διαδώσης εν Σμύρνη» .

Ο Ράδος δραστηριοποιήθηκε ενεργά στην Εταιρεία και προτού ξεσπάσει η Επανάσταση, διέφυγε το 1820 από τη Σμύρνη, επειδή είχε προδοθεί, με πλοιάριο στην Τήνο, και στη συνέχεια πολέμησε στα Στύρα της Εύβοιας. Το 1822, χρημάτισε έπαρχος στην Άνδρο και, έως το 1825, στην Τρίπολη, ενώ πολέμησε στα Ψαρά, κατά την καταστροφή τους (1824). Διετέλεσε στρατιωτικός διοικητής στο Ναύπλιο, επί Καποδίστρια, έκτακτος επίτροπος Αργολίδας και επίτροπος της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας.

Ο Ράδος είχε συνείδηση του πρωτοποριακού ρόλου που είχε διαδραματίσει, όπως εμφαίνεται στη διήγηση του Παναγιώτη Αναγνωστόπουλου: «Ἀπαραλλάκτως τοιαύτην ὁμιλίαν… μοῦ ἔκαμε καὶ ὁ κ. Ράδος, ὅτι πᾶν τὸ περιεχόμενον εἰς τὴν κεφαλήν τοῦ Σκουφᾶ ἦτο ἐδικόν του, ὡς φρονηματήσας αὐτόν εἰς Μόσχαν» .

Ο αρχικός πυρήνας εξαπλώνεται

Η Εταιρεία, τα πρώτα χρόνια, φυτοζωεί και κατορθώνει να μυήσει ελάχιστα μέλη –πέντε το 1814, ένα το 1815, δεκατρία το 1816, είκοσι τρία το 1817 , παραμένοντας μια συνωμοτική απόπειρα ορισμένων «θερμόαιμων» Ελλήνων πατριωτών της Ρωσίας και των ηγεμονιών. Ωστόσο, μετά το 1817, οι τύχες της αλλάζουν και ορισμένες νέες μυήσεις διευρύνουν τον αριθμό των μελών και την απήχησή της.

Η μύηση, το 1817, τριών Μοραϊτών οπλαρχηγών, του Χρήστου Αναγνωσταρά, του Ηλία Χρυσοσπάθη και του Παναγιώτη Δημητρόπουλου, καθώς και, το 1818, του Κωνσταντινοπολίτη μεγαλέμπορου, Παναγιώτη Σέκερη, θα εγκαινιάσουν μια νέα φάση στη μαζική ανάπτυξή της, τη σύνδεσή της με νέα κοινωνικά στρώματα και με την αυξανόμενη πρόσβασή της σε οπλαρχηγούς, πολεμιστές και πρόκριτους της Πελοποννήσου.

Εξάλλου, από το 1818, ο ίδιος ο Σκουφάς, η κινητήρια δύναμη της Εταιρείας, λίγο πριν πεθάνει, θα μεταφέρει το κέντρο της από την Οδησσό στην Κωνσταντινούπολη, όπου οι μεγαλέμποροι αναλαμβάνουν και την ηγεσία. (Ο Σέκερης θα ενισχύσει αποφασιστικά και τα οικονομικά – μέχρι τα τέλη του 1818, είχε προσφέρει 25.000 γρόσια ως ενίσχυση ).

Εν τέλει, και στην Οδησσό, παρά τους αρχικούς δισταγμούς τους, οι σημαντικότεροι έμποροι της ελληνικής παροικίας θα μυηθούν σε αυτήν, ορισμένοι δε, όπως ο Αλέξανδρος Κουμπάρης, ο Καλαβρυτινός δήμαρχος της Οδησσού, Ιωάννης Αμβροσίου, ο Ηλίας Μάνεσης Τσάκωνας, ο Αλέξανδρος Μαύρος κ.ά., θα αναπτύξουν και σημαντική εταιρική δραστηριότητα.

Η απογείωση της Εταιρείας σημειώνεται μετά το 1818, όταν θα μυηθούν 210 μέλη, το 1819 θα είναι 416, το 1820, 233, και τους πρώτους μήνες του 1821, 137 – σύνολο 1058 . Από τα 859 μέλη, γνωστής καταγωγής, οι 351 κατάγονταν από τον Μοριά, οι 116 από τα Ιόνια νησιά, οι 107 από τα νησιά του Αιγαίου, 99 από την Ήπειρο, 59 από τη Θεσσαλία κλπ.

Παράλληλα, διευρύνεται η επαγγελματική διασπορά των μελών, παρότι οι έμποροι πλειοψηφούν: από 911 Φιλικούς γνωστού επαγγέλματος, εμπορευόμενοι γενικά δήλωναν 479 ή 53,7% του συνόλου – έμποροι 445, εμποροϋπάλληλοι 10 και πλοίαρχοι ή πλοιοκτήτες 24· οι επαγγελματίες/διανοούμενοι ήταν 117, 13,1% – δικηγόροι 13, γιατροί 26, δάσκαλοι 51, φοιτητές 6, υπάλληλοι και γραμματείς 21· οι προεστοί 111, 11,7%· οι κληρικοί 85 (9,5%), εξ ων μητροπολίτες-επίσκοποι 17· οι στρατιωτικοί 78 (8,7%)· τέλος, δήλωναν αγρότες 6 (0,6%), βιοτέχνες 7 (0,7%), και ναυτικοί 28 (3,1%).

Όπως σημειώνει ο Φράγκος, είναι μικρό το ποσοστό των διανοουμένων και επαγγελματιών που συμμετείχαν στην Εταιρεία, ενώ «είναι ακόμα πιο χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η επιρροή τους στο εσωτερικό της Εταιρείας μοιάζει ασήμαντη» .

Πάντως, όλα τα στοιχεία που διαθέτουμε σχετικά με τη σύνθεση των μελών (κοινωνική, ηλικιακή, καταγωγής κ.λπ.) πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ενδεικτικά και πιθανότατα αναφέρονται στις εγγραφές των πλέον «επώνυμων» μελών, διότι είναι βέβαιο πως, ιδιαίτερα από το 1820, χιλιάδες νέα μέλη είχαν μυηθεί με τον ένα ή άλλο τρόπο στην εταιρεία και κατά συνέπεια, τα δεδομένα που παραθέσαμε αφορούν μάλλον στα «στελέχη» της.

*Το κείμενο αυτό είναι μέρος του βιβλίου του Γιώργου Καραμπελιά «Η παλιγγενεσία»

read more

Η στρατηγική ιδιοφυΐα του Κολοκοτρώνη καθόρισε την έκβαση της Επανάστασης

Γράφει ο Ειδικός Συνεργάτης

Σύντομα οι αρχικές και απροσδόκητες επιτυχίες των ελλήνων επαναστατών θα θορυβούσαν τον σουλτάνο, ο οποίος ξαπέστειλε την άνοιξη του 1822 στη Στερεά Ελλάδα το πρώτο ουσιαστικά σημαντικό απόσπασμα για την καταστολή της εξέγερσης.

Επικεφαλής ήταν κάποιος Μαχμούτ Πασάς της Λάρισας, γνωστός και ως Δράμαλης. Γέννημα θρέμμα της Δράμας και ανδρείος πολεμιστής, όπως μας παραδίδεται, διακρίθηκε το 1820 στην πολιορκία εναντίον του Αλή Πασά και το 1821 έπληξε την εξέγερση των Αγράφων. Το 1822 τον βρήκε διοικητή της Λάρισας με τον βαθμό του σερασκέρη (ανώτατου στρατιωτικού αρχηγού), σωστός στρατηγός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με δυο λόγια.

Λένε πως κάλυπτε την έλλειψη στρατηγικού μυαλού με το θάρρος και την παλικαριά του, έτσι γενναίος καθώς ήταν. Τώρα είχε διαταγές να προετοιμάσει την εκστρατεία κατά των Ελλήνων της Ρούμελης και του Μοριά, όπου η επανάσταση των ραγιάδων σημείωνε επιτυχίες τη μία πίσω από την άλλη.

Οργάνωσε πράγματι μια φοβερή για τα δεδομένα του ελλαδικού χώρου στρατιά με 24.000 πολεμιστές (πάνω από 16.000 καβαλάρηδες), 6.000 συνοδούς, 30.000 μουλάρια και 500 καμήλες. Στο επιτελείο του φιγούραραν ακόμα και επιφανείς πολιτικοί και στρατιωτικοί της αυτοκρατορίας, τόσο σίγουροι ήταν για την επιτυχία. Μεταξύ αυτών, ακόμη και ο τέως μεγάλος βεζίρης, Αλή Τοπάλ Πασάς.

Η τρομερή δύναμη ξεκίνησε στα τέλη Ιουνίου του 1822 για να πνίξει στο αίμα τον ξεσηκωμό. Παρά την εύκολη προέλασή του, δεν υπολόγισε έναν βασικό παράγοντα: τον Γέρο του Μοριά! Και τη στρατιωτική του διάνοια. Ως τα τέλη Ιουλίου, όταν παγιδεύτηκε στα Δερβενάκια, η εκστρατεία του θα γινόταν το διαχρονικό συνώνυμο της καταστροφής. Ή της σφαγής, όπως την ονόμασαν οι επαναστάτες. Και το όνομα του αρχιστράτηγου πλέον Κολοκοτρώνη σύμβολο της αδούλωτης ψυχής του Ρωμιού.

Η Επανάσταση του 1821 είχε για άλλη μια φορά σωθεί. Πριν τη λαμπρή νίκη, ο Κολοκοτρώνης εμψύχωσε ως εξής τους άντρες του για να αντιμετωπίσουν τους απειράριθμους του Δράμαλη (όπως τα θυμόταν ο αγωνιστής Φώτιος Χρυσανθόπουλος ή Φωτάκος στα «Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως»)

Το άγαλμα του Στρατηγού Θ. Κολοκοτρώνη

«Έλληνες, τους είπε, σήμερα γεννηθήκαμε και σήμερα θα πεθάνουμε για τη σωτηρία της πατρίδας μας και για τη δική μας … Απόψε ήλθε στο όνειρο μου η τύχη της πατρίδας μας και μου είπε ότι θα πετύχουμε μεγαλύτερη νίκη από κάθε άλλη στο παρελθόν ή και στο μέλλον. Είμαι τόσο βέβαιος γι’ αυτό που λέω, που σας συμβουλεύω να μην πάρετε ούτε τα άρματά σας, για να πάρουμε εκείνα των Τούρκων».

Λίγο αργότερα, η καταστροφή του Δράμαλη θα γινόταν δημοτικό τραγούδι: «Της Ρούμελης οι Μπέηδες και του Μωριά οι λεβέντες / Στο Ντερβενάκι κείτονται κορμιά δίχως κεφάλια»…

Τα προεόρτια: Η εκστρατεία του Δράμαλη

Αρχές Ιουλίου του 1822 λοιπόν ένας νέος κίνδυνος εμφανίστηκε για το επαναστατικό κίνημα της 25ης Μαρτίου του 1821, η πρώτη μεγάλης κλίμακας οθωμανική στρατιά που κατευθυνόταν τάχιστα στη βασικότερη εστία, την Πελοπόννησο. Και πράγματι ο Δράμαλης έφτασε ως την ανατολική Στερεά Ελλάδα χωρίς να συναντήσει ουσιαστική αντίσταση.

Στις 6 Ιουλίου ήταν στρατοπεδευμένος στην Κόρινθο, τον πρώτο στόχο της εκστρατείας του, και σειρά είχαν μετά το Ναύπλιο, η Τριπολιτσά και κάθε επαναστατική σπίθα τελικά. Είχε ήδη κατακάψει τη Θήβα, παρακάμπτοντας στρατηγικά την Αθήνα, και τα νέα για τον ερχομό του προκαλούσαν τέτοιον τρόμο στους Έλληνες που κατέφευγαν μαζικά σε βουνά και λαγκάδια για να γλιτώσουν.

Ήταν σαφές πως δεν κανείς δεν μπορούσε να τον αντιμετωπίσει σε μάχη σώμα με σώμα. Το προσπάθησαν στα Γεράνια εξακόσιοι ατρόμητοι Έλληνες του Ρήγα Παλαμήδη και του Θανάση Δεληγιάννη, σε μια αναλογία 50 Τούρκων για έναν Έλληνα, εγκατέλειψαν όμως τις θέσεις τους πριν είναι αργά. Το ίδιο έγινε και στην Κόρινθο, οι κοτζαμπάσηδες παράτησαν άρον-άρον την Ακροκόρινθο και πίσω δεν κοίταξαν.

Πολύ εύκολα ήταν τα πράγματα για τον Δράμαλη, που καταλάμβανε τις θέσεις των επαναστατών χωρίς να ρίξει ούτε μία τουφεκιά. Κι αυτό θα ήταν τελικά το μεγάλο του λάθος. Στις 12 Ιουλίου μπήκε εξίσου ανενόχλητος στο Άργος, περνώντας από τα Δερβενάκια. Δεν το γνώριζε, είχε πέσει όμως στην παγίδα! Όλη η κοιλάδα της Αργολίδας και το Ανάπλι ήταν πιάτο στις ορέξεις του, συνεχίζοντας την επέλασή του αμαχητί.

Κι εδώ μπαίνει στην ιστορία μας ο Γέρος του Μοριά, ο οποίος βρισκόταν στην Πάτρα όταν ξεκίνησε τον Ιούνιο ο Δράμαλης από τη Λάρισα για την Πελοπόννησο. Και ήταν ο πρώτος που διείδε τον κίνδυνο που διαδραμάτιζε η στρατιά του για τον αγώνα. Έσπευσε λοιπόν στην Τρίπολη μέσα στη σύγχυση, σύγχυση που έγινε πανικός όταν μαθεύτηκε η λύση της πολιορκίας του Ναυπλίου.

Κυβέρνηση και βουλευτές αναχώρησαν πανικόβλητοι από το Άργος για τους Μύλους της Αργολίδας, στους οποίους τους πρόλαβε ο Κολοκοτρώνης. Μέσα στην ήδη εγκαθιδρυμένη δυσπιστία μεταξύ προκρίτων, μινίστρων και οπλαρχηγών, ήταν ο Γέρος αυτός που όρθωσε ανάστημα, παραμέρισε τις διαφορές του με τους Δεληγιάννηδες, αψήφησε τα κελεύσματα της κυβέρνησης αναφορικά με το ποιος θα στρατευθεί και κήρυξε ουσιαστικά λαϊκή πανστρατιά.

Χάρτης της πορείας του Δράμαλη και των Ελλήνων επαναστατών

Στα απομνημονεύματά τους, οι οπλαρχηγοί μάς είπαν πως την έκρηξη εμφυλίου στις τάξεις των Ελλήνων την απέτρεψε μόνο η συνταρακτική είδηση της εισβολής του Δράμαλη στην Πελοπόννησο. Άνθρωποι της στιγμής, μέσα στον γενικευμένο τρόμο και την υποχώρηση, αναδεικνύονται δύο ηγετικές τελικά μορφές του Αγώνα: Κολοκοτρώνης και Υψηλάντης.

Αυτοί παίρνουν ουσιαστικά την παράτολμη απόφαση της άμεσης σύγκρουσης με τον Δράμαλη και προβαίνουν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες. Το σχέδιο του Γέρου, μετά την έγκρισή του από Υψηλάντη και Παπαφλέσσα, προβλέπει αποκλεισμό όλων των διόδων και περασμάτων γύρω από το Άργος.

Την ώρα που ο Δράμαλης μπαίνει λοιπόν θριαμβευτής στο Άργος, δεν ξέρει πως έχει πέσει στην παγίδα του Κολοκοτρώνη: όλες οι διαβάσεις προς Κόρινθο έχουν αποκλειστεί από τους άντρες του Αντώνη Κολοκοτρώνη, του Πλαπούτα, του Νικηταρά κ.ά. και το μόνο που έχουν να κάνουν οι εξεγερμένοι είναι να περιμένουν.

Τα δαιμόνια μέσα που μεταχειρίστηκε ο στρατάρχης πια Κολοκοτρώνης για να μαζέψει αγωνιστές είναι θρυλικά εδώ. Πέρα από τους πύρινους λόγους του, επιστράτευε ένα σωρό οιωνούς (περιστέρια, κοράκια, ακόμα και αρνιά) που προφήτευαν υποτίθεται τη βέβαιη καταστροφή του Δράμαλη. Αποτέλεσμα; Άντρες έσπευδαν τώρα από παντού στον άτακτο ελληνικό στρατό και οι Μωραΐτισσες μάλιστα έφτασαν να κατσαδιάζουν τους άντρες τους «τρέξτε, γιατί αν δεν πάτε εσείς, θα πάμε εμείς»!

Και πάλι όμως ένα πρόβλημα επέμενε πιεστικότερο από ποτέ: πώς να αντιπαρατεθούν με έναν οργανωμένο στρατό 30.000 αντρών (και 6 κανόνια) μερικές χούφτες γεωργών και κτηνοτρόφων που είχαν ζωθεί τα όπλα παρασυρόμενοι από το πάθος τους για ελευθερία;

Η μάχη στα Δερβενάκια που θα έμενε γνωστή ως καταστροφή του Δράμαλη

Οπλισμένοι κάποιοι με παλιά τουφέκια και σπαθιά και οι περισσότεροι με δρεπάνια, τσουγκράνες και μαχαίρια, κάπου 6.000 επαναστατημένοι τέθηκαν υπό τις διαταγές του Κολοκοτρώνη και άλλοι 2.000 συγκεντρώθηκαν για να πάρουν εντολές από τους Υψηλάντη, Παπαφλέσσα και Νικηταρά.

Την ίδια ώρα, το πολυπληθές τουρκικό ασκέρι κατανάλωσε σε μια βδομάδα ό,τι δεν είχαν κάψει οι άντρες του Κολοκοτρώνη στην αργολική πεδιάδα και ο Δράμαλης δεν είχε τώρα παρά δύο επιλογές: ή να κινηθεί προς την Τρίπολη ή να οπισθοχωρήσει προς την Κόρινθο.

Το μεγαλείο του Κολοκοτρώνη ήταν να λάμψει για άλλη μια φορά. Βλέπετε ο οθωμανός πασάς ξαπέστειλε στον Κολοκοτρώνη τον γραμματικό του, κάποιον Παναγιώτη Μανούσο, απαιτώντας υποτίθεται την παράδοση των Ελλήνων. Μόνο που ο Μανούσος έπαθε ξαφνικά κρίση συνειδήσεως και παίρνοντας παράμερα τον Κολοκοτρώνη του εκμυστηρεύεται πως ο Δράμαλης είχε σκοπό να κινηθεί κατά Τρίπολη μεριά.

Θα την πάταγε όμως έτσι εύκολα ο Γέρος; Αφού του έδωσε συχαρίκια για τον πατριωτισμό του και τον έστειλε στην ευχή της Παναγίας, γύρισε στους Έλληνες και τους είπε να βαδίσουν κατά την Κόρινθο! Κατάλαβε πως ο Δράμαλης μπλόφαρε. Και τώρα είχε τον καιρό να στήσει την παγίδα του στην εντέλεια, παρά τις συνεχείς διαφωνίες των προκρίτων, διασκορπίζοντας 2.500 άντρες στο στενό πέρασμα μεταξύ Άργους και Κορίνθου, τα Δερβενάκια, με την αυστηρή υπόδειξη να μην πέσει τουφεκιά μέχρι να μπει και ο τελευταίος Τούρκος στα στενά.

Και στις 26 Ιουλίου 1822 ο πεινασμένος και ταλαιπωρημένος στρατός του Δράμαλη φάνηκε στα στενά. Έλληνας δεν φαινόταν πουθενά, κι έτσι ο βιαστικός πασάς, που αντιμετώπιζε οξύ επισιτιστικό πρόβλημα, όρμησε στα περάσματα. Το τουφεκίδι ήταν ανηλεές, σωστή σφαγή, και ο Δράμαλης διέταξε υποχώρηση, πέφτοντας πάνω στους Έλληνες του Νικηταρά και του Παπαφλέσσα που περίμεναν για να τους πετσοκόψουν.

Το μόνο φως για τη στρατιά του Δράμαλη ήταν ένα ακόμα πιο κακοτράχαλο πέρασμα, μια παράκαμψη που έμοιαζε αφύλακτη. Ο βαλής της Λάρισας διέταξε να πάνε από κει και ο Κολοκοτρώνης δεν θα μπορούσε να το είχε ονειρευτεί καλύτερο: έπεσαν πάνω στον Νικηταρά και τον Αντώνη Κολοκοτρώνη, που αποτελείωσαν την καταστροφή. Ως το σούρουπο, περισσότεροι από 3.000 Τούρκοι ήταν νεκροί, μεταξύ αυτών και ο πάλαι ποτέ μεγάλος βεζίρης Τοπάλ Πασάς.

Ο Γέρος δεν θα σταματούσε όμως. Την επομένη, 27 Ιουλίου, διέταξε να αποκλειστούν τα στενά στο Αγιονόρι, απ’ όπου περνούσε ο δεύτερος και πιο κακοτράχαλος δρόμος για την Κόρινθο. Μάντεψε και πάλι σωστά, στις 28 Ιουλίου φάνηκαν οι Τούρκοι στην μπούκα των στενών.

Ακολούθησε και δεύτερη σφαγή, ως Μάχη του Αγιονορίου έμεινε γνωστή, με παρόμοιο τρόπο, και οι άντρες του Νικηταρά και του Νικήτα Φλέσσα (αδελφό του Παπαφλέσσα) έκαναν ξανά τη δουλειά τους. Ο Δράμαλης έφτασε τελικά στην Κόρινθο, το ασκέρι του δεν θύμιζε όμως σε τίποτα την παντοδύναμη στρατιά που είχε ξεκινήσει από τη Λάρισα. Μόνο που δεν θα κόπαζαν οι Έλληνες: τον περίμεναν ξανά, τον απέκλεισαν στην πόλη και σκότωσαν όσους είχαν γλιτώσει από τη διπλή σφαγή.

Αποκλεισμένος μέσα στην Κόρινθο και περικυκλωμένος από τους έλληνες επαναστάτες, ο Δράμαλης έμεινε αβοήθητος. Τρεις φορές αποπειράθηκε να διασπάσει τον καλοστημένο ελληνικό κλοιό (Αύγουστος και Σεπτέμβριος) με τα υπολείμματα της στρατιάς του και τρεις φορές απέτυχε. Τον Σεπτέμβριο έσπευσε σε βοήθειά του ο τουρκικός στόλος, αποκρούστηκε όμως με επιτυχία από το ελληνικό ναυτικό.

Έτσι πέθανε ο Δράμαλης στις 26 Οκτωβρίου 1822, παγιδευμένος στην Κόρινθο από παντού και με τον στρατό του να αποδεκατίζεται μάχη τη μάχη, μέρα τη μέρα. Οι επαναστάτες είπαν πως πέθανε από τη λύπη του, έτσι περήφανος καθώς ήταν, αλλά και από τον καημό του για τη νέα ελληνική πολιορκία του Ναυπλίου. Στην πραγματικότητα πέθανε από τον τύφο που είχε χτυπήσει το στράτευμά του. Ήταν 52 χρονών.

Όσο για την παντοδύναμη στρατιά του, ό,τι απόμενε τέλος πάντων, πέρασε τα πάνδεινα από την πείνα και τον κλεφτοπόλεμο των καπεταναίων και μετά από πολλές περιπέτειες έφτασε με πλοία στην Πάτρα στις αρχές Νοεμβρίου. Δεν ήταν παρά 2-3 χιλιάδες. Ο Κολοκοτρώνης, εμπνευστής, σχεδιαστής και πρωτεργάτης του θριάμβου, αναδείχθηκε δικαιολογημένα σε ηγετική στρατιωτική μορφή.

«Φύσα μαΐστρο δροσερέ κι αέρα του πελάγου, να πας τα χαιρετίσματα ’ς του Δράμαλη τη μάνα / Της Ρούμελης οι μπέηδες, του Δράμαλη οι αγάδες, ‘ς το Δερβενάκι κείτονται, ’ς το χώμα ξαπλωμένοι / Στρώμά ’χουνε τη μαύρη γης, προσκέφαλο λιθάρια και γι’ απανωσκεπάσματα του φεγγαριού τη λάμψη», τραγούδησε ο λαός την πανωλεθρία του Δράμαλη.

Στις στενωπούς των Δερβενακίων γράφτηκε μια από τις πρώτες και λαμπρότερες πολεμικές σελίδες του Αγώνα. Ένα έπος που διασφάλισε πως ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας παραήταν ιερός για να πεθάνει. Η Επανάσταση του 1821 όχι μόνο είχε σωθεί, αλλά πλέον είχε αποκτήσει και ισχυρό λαϊκό έρεισμα…




Πηγή

read more

Πρωτογενείς πηγές λογίων και αγωνιστών του 1821 που μαρτυρούν τον εκ των προτέρων καθορισμό της 25ης Μαρτίου ως ημερομηνίας για την σχεδιαζόμενη κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης.

"Κατά πρώτον, ψευδής είναι η εν Ελλάδι επικρατούσα ιδέα ότι εν τη μονή της αγίας Λαύρας ανυψώθη κατά πρώτον η σημαία της ελληνικής επαναστάσεως."
Αυτή η υποσημείωση – βασικό ρεπερτόριο κάποιων παπαγάλων – ανήκει στην τελευταία γραμμή του κεφ. Δ’ (σ. 57) της Ιστορίας του Τρικούπη όπου αναφέρει τα γεγονότα στην Αχαΐα λίγο πριν την έναρξη της Επανάστασης.

Και βεβαίως όλη η ουσία της υποσημείωσης είναι το «κατά πρώτον» το οποίο κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν στο Παπαγαλιστάν.
Προφανώς ο Τρικούπης δεν ισχυρίζεται ότι «δεν συνέβη τίποτα» στην Αγία Λαύρα (αν ισχυριζόταν αυτό, δεν θα έγραφε το "κατά πρώτον"), αλλά ότι η σημαία της Επανάστασης υψώθηκε «κατά πρώτον» κάπου αλλού. Αυτό το «αλλού» τοποθετείται συνήθως είτε στη Βλαχία είτε στην Καλαμάτα, είτε στη Μάνη, είτε στα Καλάβρυτα, είτε και στο Αίγιο, ανάλογα με τις τοπικιστικές ή οικογενειακές προτιμήσεις των παλαιότερων συγγραφέων.
Για τις νεώτερες αντι-εθνικές μαινάδες δεν έχει σημασία το “πού”. Μπορεί να είναι οπουδήποτε αρκεί να μην είναι η Αγία Λαύρα, γιατί εκεί γίνεται αυτό που τρέμουν, δηλαδή η σύντηξη των στοιχείων του γένους και της θρησκείας, του λαού και της ηγεσίας. Εξ όσων θυμάμαι, ο Τρικούπης δεν εξηγεί ποιό είναι κατ’ αυτόν «το πρώτον».

Αλλά ο Τρικούπης αναγνωρίζει ότι η Επανάσταση είχε προγραμματιστεί για την ημέρα του Ευαγγελισμού «ως ευαγγελιζομένη την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους» (Α’, σ. 23, 25), φράση που αποφεύγουν μετά προσοχής οι κονδυλοφόροι του Παπαγαλιστάν.

Πάμε να δούμε μερικούς χρονικογράφους και ιστορικούς της εποχής με βάση τα γραπτά κείμενα που έχουμε στη διάθεσή μας.

«[Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης] εμελέτα ν’ αρχίση τα ένοπλα κινήματά του την 25 Μαρτίου, ημέραν του Ευαγγελισμού, ως ευαγγελιζομένην την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους»
Σ. Τρικούπη, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. 1, Βιβλίο 1, Α΄ μέρος, σελ. 65, 66, εκδ. Δ.Ο.Λ.

«[ο Κολοκοτρώνης] δεν έπαυε ανταποκρινόμενος μετά των εν Πελοποννήσω οικείων του, και προδιαθέτων αυτούς εις το να δράξωσι τα όπλα την 25ην Μαρτίου, ως προεσχεδιάσθη»
Σ. Τρικούπη, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. 1, Βιβλίο 1, Α΄ μέρος, σελ. 65, 66, εκδ. Δ.Ο.Λ.

«Εις τα ’20 με ήλθον γράμματα από τον Υψηλάντη δια να είμαι έτοιμος, καθώς και όλοι οι εδικοί μας. 25 Μαρτίου ήτον η ημέρα της γενικής επαναστάσεως (…) Έστειλα και εις τας επαρχίας της Μεσσηνίας, Μιστρός, Καρύταινας, Φαναριού, Λεονταριού, Αρκαδίας, της Τριπολιτσάς, και ήλθον εκεί οπού ευρισκόμουν, και τους έλεγα, ότι την ημέρα του Ευαγγελισμού να είναι έτοιμοι, και κάθε επαρχία να κινηθή εναντίον των Τούρκων των τοπικών»
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Απομνημονεύματα, σελ. 55, 57, έκδοση της Παναρκαδικής Ομοσπονδίας Ελλάδος.

«Εξομολογηθέντες μετέλαβον των αχράντων μυστηρίων, ο Κολοκοτρώνης και οι περί αυτόν, οι οποίοι δεν ήλθον εις την Πελοπόννησον, ειμή δια να κινήσωση την επάνάστασιν την 25 Μαρτίου, ως ημέραν προσδιορισμένην να λάβωσι τα όπλα απανταχού οι Έλληνες»
Ν. Σπηλιάδου, Απομνημονεύματα, τ. 1, Αθήνησιν 1851, σ. 31.

"...[ο Κολοκοτρώνης] διατριβών εις Ζάκυνθον έλαβε την πρόσκλησιν του Υψηλάντου να κινηθή και αναχωρήσας, χάριν εμπορίου δήθεν, εις τας νήσους του Αιγαίου, έφθασε την 6η Ιανουαρίου του 1821 εις Τσίμοβαν και κατέλυσε εις του Μουρτζίνου, παλαιού φίλου του, όθεν κατεφρόνει υπό την αιγίδα της φιλίας τας επιβουλάς των Τούρκων και διενήργει, περιμένων την 25η Μαρτίου, δια την επανάστασιν….. Και τοιουτοτρόπως την 25η Μαρτίου επανέστη η Πελοπόννησος, μετά την 24η Φεβρουαρίου, καθ’ην ο Υψηλαντης διεκήρυξεν εις την Μολδαβίαν την επανάστασιν"
Ν. Σπηλιάδου,τ. 1, Αθήνησιν 1851, σ. 32, 1851

"...Από Ύδραν έφθασε [στην Σμύρνη] μια γολέττα του Κολέτζη, ήτις μας διηγήθη την ετοιμασίαν δια τας 25 Μαρτίου –να κτυπήσουν παντού"
Ν. Κασομούλης, Ενθυμήματα Στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων, τ.Α’, Αθήναι 1939, σ. 134.

"Ο Γρηγόριος Δικαίος κατετάραττε συνεχώς τον εγκέφαλον των πάντων, παρουσιαζόμενος ως αντιπρόσωπος προσωρινός του Α. Υψηλάντου, και παριστάνων θετικώς ότι η ημέρα της ενάρξεως είναι διωρισμένη πανταχού η 25 Μαρτίου, ότι την αυτήν ημέραν πυρπολείται ο Σουλτανικός στόλος, ότι δίδεται πυρ εις όλην την Κωνσταντινούπολιν, ότι φονεύεται ο Σουλτάνος (…) Αυτά ταύτα διεφημίζοντο και από μέρους του Θ. Κολοκοτρώνη, του Νικηταρά, και Αναγνωσταρά"
Αμβροσίου Φραντζή, Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος, τ. Α΄, 1839, σελ. λ΄ και σελ. 324.

"[ο Παπαφλέσσας] Ούτος, όθεν διήρχετο διέσπειρε τας επαναστατικάς του ιδέας προσθέτων συνάμα ότι η 25 Μαρτίου ήτο υπό της Εταιρείας προσδιωρισμένη ημέρα προς έναρξιν τη Επαναστάσεως"
Αργυρόπουλος, Βιογραφία Παπαφλέσσα

"Η ημέρα της ενάρξεως, είναι πασίγνωστον, ότι ήτο εκείνη των 25 Μαρτίου, αποφασισμένην δι’ όλα τα μέρη της Επαναστάσεως, επί ταύτης έπετο και ο Υψηλαντης να πράξη εν τη Μολδοβλαχία την έφοδόν του, άλλ’ ο προκαταλαβών θάνατος τον της Βλαχίας Ηγεμόνα, ως ειρέθη, συνήργησεν, ως εις καλήν επιτυχίαν, την άμεσον κίνησιν του Θεοδώρου (σ.σ. Βλαδιμηρέσκου), και επομένως επετάχυνε την ως επί τω μικρώ εν αυταίς ταις επαρχίαις άωρον έξοδον του Υψηλάντου"
Ηλία Φωτεινού, Οι Άθλοι της εν Βλαχία Ελληνικής Επαναστάσεως το 1821 Έτος, σελ. 29, σημ. α, Εν Λειψία 1846

« …οι έξωθεν ερχόμενοι Έλληνες από την Ρωσσίαν, την Κωνσταντινούπολιν και αλλαχόθεν, αυτοί διέδωσαν το σύνθημα, ότι εις τας 25 Μαρτίου θα γείνη αφεύκτως η επανάστασις. Ο δε Φλέσας τότε έχυσε περισσοτέραν καυστικήν ύλην εις ταύτας τας επαρχίας, δια να κόψη μίαν ώραν προτήτερα τας συναθροίσεις και τας ελπίδας τας μακρυνάς των προκρίτων και των αρχιερέων, οίτινες μάλιστα εβιάσθησαν και άρχισαν τα κτυπήματα κατά των Τούρκων προ της 25 Μαρτίου.»
Φωτάκου, Βίοι Πελοποννησίων Ανδρών, εν Αθήναις 1888, σσ. 19-20.

«Εξέλεξαν τον Φωτάκον, όστις απεστάλη δαπάνη του Ι. Αμβροσίου μεγαλεμπόρου εν Οδησσώ, έχων και ούτος την εντολήν να είπη προς τον Κανέλον Δεληγιάννην, ότι η ορισθείσα ημέρα της επαναστάσεως ήτο η 25 Μαρτίου του επιόντος έτους 1821, όπως ετοιμάζεται και αυτός και οι άλλοι»
Φωττάκου: Απομνημονεύματα, τ. Α΄, σελ. 13, εκδόσεις Βεργίνα. Βλ. επίσης σελ. 68.

(για τη σύσκεψη της Βοστίτσας) «Κατά πρότασιν του Φλέσα απεφάσισαν να κοινοποιήσουν τον σκοπόν της συνελεύσεως εις όλους τους αδελφούς της εταιρίας και εις τους αρχιερείς, και να παίξουν τα πράγματα όπως δυνηθούν με την εξουσίαν, ώστε να μακρύνουν τον καιρόν, αλλ’ η ετοιμασία να εξακολουθή δραστηρίως δια την επανάστασιν, επειδή είχον έλθει πολλοί απ’ έξω Πελοποννήσιοι προς τον σκοπόν τούτον, και η επανάστασις ήτον αδύνατον να βραδύνη περισσότερον της ορισθείσης ημέρας, ήτοι της 25 Μαρτίου»
Φωτάκου: Βίος του Παπαφλέσα, σελ. 22, εκδ. Βεργίνα

«Εις αυτούς εφανέρωσε τον ερχομόν του, τον τίτλον του ως απεσταλμένου παρά της Γενικής αρχής (σ.σ. της Φιλικής Εταιρείας), και ότι η 25η Μαρτίου είναι η πρώτη ημέρα της επαναστάσεως»
Φωτάκου Απομνημονεύματα, τ. Α΄, σελ. 68, εκδ. Βεργίνα.

«Οι πράκτορες της υπάτης διευθύνσεως (σ.σ. της Φιλικής Εταιρείας) είχον ορίσει ήδη την 25η Μαρτίου, ως ημέραν καθ’ ήν η Επανάστασις έμελλε να εκραγή ταυτοχρόνως εις πάσαν επαρχίαν και πόλιν της Οθωμανικής αυτοκρατορίας πλήθουσαν Ελλήνων»
Γ. Φίνλεϋ: Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τόμος πρώτος, σελ. 191, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων.

«...οι απόστολοι της Εταιρίας είχον επιμείνη όπως ορισθή η 25 Μαρτίου ως ημέρα της ενάρξεως της Επαναστάσεως»
Γ. Φίνλεϋ, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. 1ος, σελ. 193, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων.

«[ο Παπαφλέσσας] διεκήρυξεν εξ ονόματος των ριζοσπαστών, ότι 6η Απριλίου (νέο ημερολόγιο – δηλ. 25 Μαρτίου στο παλαιό ημερολόγιο) ήτο η εσχάτη προς κήρυξιν προθεσμία, και ότι πάσα βραδύτης ήθελεν είσθαι ολεθρία»
Μενδέλσωνος Βαρθόλδη, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, σελ. 291, 1894.

Άρα λοιπόν, λαμβανομένων υπ' όψιν όλων των παραπάνω μαρτυριών, συμπληρώνουμε:

Ο Κολοκοτρώνης καθ’ οδόν προς την Τριπολιτσά, ξεσηκώνει τους χωρικούς να αρχίσουν κι αυτοί τις πολιορκίες των κάστρων όπως είχαν προσυνεννοηθεί.
Γράφει ο ίδιος: «Την αυγήν εξημέρωσε εις ταις 25 του Ευαγγελισμού. … Κινώντας από την Σκάλα, έρρηξα καμμιά χιλιάδα τουφέκια, τρείς μπαταριαίς δια να τ’ ακούσει ο κόσμος να σηκωθή κατά την παραγγελίαν. Ακούοντες οι Γαραντζαίοι τα τουφέκια, εσκότωσαν τους κεχαϊάδες … και έγεινε αρχή του σκοτωμού.»

Και συνεχίζει: «Την ίδια ημέρα του Ευαγγελισμού συνάζονται οι Φαναρίτες [τουρκαλβανοί] λέγουν εις τους Τούρκους να τραβηχθούν εις την Τριπολιτσά … μαζώνονται Φαναρίτες και Μουντριζάνοι κι άλλα μουρτατοχώρια, … αριθμός των 1700 τουφέκια. … Την ίδιαν ημέραν οι Αρκαδιανοί (της θαλάσσης) συνάζονται ολίγοι, και ο Πρωτοσύγγελος και άλλοι παρακινούν τους Τούρκους να τραβηχθούν εις τα κάστρα … τους ξέβγαλαν ίσια με το Νιόκαστρο και εκεί τους πολιόρκησαν, αφού εσυνάχθησαν και από άλλαις επαρχίες. Επολιόρκησαν Ναβαρίνο, Μοθώνη και Κορώνη … »
(Κολοκοτρώνη Απομνημ. Α’ σ. 52, 53).

Τα ίδια αναφέρει και ο Φωτάκος, που είναι σαφέστερος, ότι την 25 Μαρτίου συρρέουν όλοι γύρω από την Τριπολιτσά. (Φωτάκος, Απομνημ. σ. 22)

Και επειδή οι διαστρεβλωτές της Ιστορίας, απαξιώνουν όλα αυτά επειδή, τάχα, γράφτηκαν μετά το 1838, οπότε καθιερώθηκε η εθνική εορτή (άρα είναι όλοι συνεννοημένοι να γράφουν "μύθους"), ας δούμε τι είχε γραφτεί πριν το 1838.

Γράφει η βρετανική περιοδική έκδοση Niles’ Weekly Register τον Σεπτέμβριο του 1821:
«Μια γενική εξέγερση αναμενόταν στο Μοριά την 6η Απριλίου» (το Νέο Ημερολόγιο τότε ήταν 12 ημέρες μπροστά από το Παλαιό, άρα εννοείται η 25η Μαρτίου) .

Μέχρι και στον Καναδά έμαθαν ότι θα γίνει επανάσταση την 25 Μαρτίου. Γράφει μια Καναδική εφημερίδα τον Ιούνιο του 1821: "Επιστολές από την Τεργέστη αναφέρουν ότι ένα μεγάλο Ελληνικό πλοίο έφτασε από την Πάτρα … Έφυγε από την Πάτρα στις 4 Απριλίου και έφερε την είδηση ότι κηρύχθηκε πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Αναμένεται ότι η εξέγερση θα γενικευθεί στον Μοριά την 6 Απριλίου δηλ. την 25 Μαρτίου παλαιού ημερολογίου.

Στη μακρυνή Αμερική, η εφημερίδα μιας άσημης κωμόπολης του Νότου, του Milledgeville, αναδημοσιεύει την είδηση ότι ο αρχιεπίσκοπος «Γερβός» εισήλθε στην Πάτρα το βράδυ της 6 Απριλίου (25η Μαρτίου για το Π.Η.) και κήρυξε την επανάσταση με τη διακήρυξη «Σεβασμός στους Προξένους – Βοήθεια στους Χριστιανούς – Θάνατος στους Τούρκους».

Αλλά και αν ψάξουμε ξανά στις ελληνικές πηγές, πάλι μαθαίνουμε ότι «κάτι» συνέβαινε εκείνη την ημέρα.

Στις 25 Μαρτίου, ορκίζεται ως αρχηγός των Στρατιωτικών Δυνάμεων Αργολίδος με απόφαση προεστών της Αργολίδος (και των νησιών της) ο ιερέας Αρσένιος Κρέστας (Παπαρσένης). Αυτός, την ίδια μέρα μαζί με τον Μπόταση, προεστό των Σπετσών, ειδοποιεί τους ξένους που βρίσκονταν στο Ναύπλιο να φύγουν για λόγους ασφαλείας, επειδή θα αρχίσει η πολιορκία του Ναυπλίου. Ο Φωτάκος επίσης μας πληροφορεί ότι "Οι Σπετσιώται από όλας τας νήσους εφάνησαν πρόθυμοι και κατά την 25 Μαρτίου 1821 ύψωσαν την σημαίαν της επαναστάσεως."

Και ο Φραντζής επίσης βεβαιώνει ότι η έναρξη των πολιορκιών των κάστρων γίνεται την 25 Μαρτίου: "Αι πολιορκίαι δε αύται συνοδεύουσαι η μία την άλλην έλαβον την αρχήν των από της 25 Μαρτίου 1821 και ύστερον"

Το ίδιο αναφέρουν και οι πρωταγωνιστές, όχι μετά το 1838 αλλά με τα ντουφέκια στο χέρι: "Φανερώνομεν οι κάτωθι υπογεγραμμένοι αρχιστράτηγοι, οι καπεταναίοι ξηράς και θαλάσσης , ότι από τας 25 Μαρτίου του παρόντος χρόνου, κατά την υψηλήν προσταγήν, ήλθομεν με τα στρατεύματά μας της ξηράς, καθώς και δια θαλάσσης με τα καράβιά μας, και επολιορκήσαμεν το κάστρον λεγόμενον Νεόκαστρον (Νιόκαστρον, όπως το αναφέρει ο Φωτάκος), … [υπογραφές] 1821 Αυγούστου 7, Νεόκαστρον [Πύλος]"

Στην Καρύταινα επίσης γίνεται μαζική κάθοδος από τις γύρω κοινότητες και πολιορκία των Τούρκων την 25 Μαρτίου (Φιλήμων, Δοκίμιον, Β’, 16, Φωτάκος, Απομνημ., 23).

Σε μια λιγότερο γνωστή πηγή, ο οπλαρχηγός Βασίλης Πετιμεζάς γράφει στην αυτοβιογραφία του:

“Φθάσαντες εις την Αγίαν Λαύραν οι ως ανωτέρω προύχοντες και ημείς οι τεσσαράκοντα οπλίται την 20 Μαρτίου, εμείναμεν εκεί, ότε την 25ην Μαρτίου του Ευαγγελισμού το πρωΐ ψάλλοντες εις τον Θεόν δοξολογίαν και ορκισθέντες επί του ιερού Ευαγγελίου ή να ελευθερωθώμεν από τους Τούρκους ή να αποθάνωμεν, και υψώσαντες την σημαίαν της Επαναστάσεως ηρχίσαμεν να πυροβολώμεν και να τραγουδούμε τ’ άσματα του Ρήγα Φεραίου.”
Αυτή είναι μια πηγή που δεν την είχαν παλαιότεροι ιστορικοί, καθώς δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1985.

Και κάτι ακόμη από τον Φωτάκο, απ’ αυτά που κάνουν εθνομηδενιστές και νεοφιλελεύθερους να αλληλοβαστάζονται μη λιποθυμήσουν:
«[μεταξύ 24 και 25 Μαρτίου] ...καθώς έβλεπαν οι Έλληνες τας σημαίας και τους στρατιώτας εσήμαιναν των εκκλησιών τα σήμαντρα, και οι μεν ιερείς έβγαιναν ενδυμένοι τα ιερά άμφια και με το Ευαγγέλιον εις τας χείρας, οι δε χριστιανοί άνδρες, γυναίκες, παιδία, επαρακαλούσαν τον θεόν να τους ενδυναμώνη. Ο Αρχιμανδρίτης μάλιστα εφορούσε μίαν περικεφαλαίαν … Είχε δε και σημαιοφόρον ένα καλόγηρον θεώρατον, ο οποίος εκράτει ένα μεγάλον σταυρόν ψηλά εις τα χέρια και επήγαινε πάντοτε ‘μπροστά εις το στράτευμα. Ο κόσμος εγίνετο τοίχος και έκαμναν τον σταυρόν τους καθώς επέρνα ο καλόγηρος με τον σταυρόν.» (Φωτάκος, Απομνημ., σ. 23)

Με λίγα λόγια, ανήμερα του Ευαγγελισμού στο Μοριά γινόταν επαναστατικός χαμός. Ακόμα και στην Αμερική το έμαθαν, αλλά κατά τον αρθρογράφο της Καθημερινής που παραπέμπει στον Καρκαγιάννη που παραπέμπει «στην άποψη πολλών ιστορικών» (ποίων άραγε; γιατί δεν τους αναφέρει;), «ουδέν αξιομνημόνευτο κατεγράφη την 25η Μαρτίου 1821».

Προσέξτε και τη λύσσα με την οποία ο Ριζοσπάστης επιτίθεται, όχι στα Θερινά Ανάκτορα, αλλά σε μια ημερομηνία: [πριν το διάταγμα του Όθωνα το 1838] «ούτε καν ψίθυρος του μύθου αυτού υπήρχε, ούτε και από κανένα διεστραμμένο εγκέφαλο είχε συλληφθεί. Γιατί οι αδίστακτοι συντάκτες του Οθωνικού διατάγματος θα τολμήσουν να καταγράψουν το μύθο αυτό στο διάταγμα ως ιστορικό γεγονός, συμπληρώνοντας έτσι τα κενά που είχε και ολοκληρώνοντας την πλαστογράφηση της Επανάστασης. Για το ανοσιούργημα αυτό της παραχάραξης του Εικοσιένα …»

Αντί άλλων σχολίων, παραθέτουμε μερικά ακόμα στοιχεία που δείχνουν ότι τα γεγονότα της 25 Μαρτίου ήταν ημερομηνία-ορόσημο πολύ πριν το 1838.

Ήδη τον Μάιο του 1821, η Κοινότητας Ήλιδος της Πελοποννήσου θεωρεί την 25η Μαρτίου αρχή νέου ημερολογίου. Σε έγγραφο της 25 Μαΐου 1821, υπογράφει “Κούκουρα της Γαστούνης, Έτος πρώτον από της 25 Μαρτίου“.

Άλλο έγγραφο του «Επαρχιακού Κριτηρίου Τριπολιτζάς» (δικαστηρίου) του 1823, μνημονεύει ότι «η αποστασία» έγινε στις 25 Μαρτίου.

Και τέλος, το επίμαχο άρθρο της "Καθημερινής" (εδώ), με βάση του οποίου γίνονται οι παραπάνω ...σημειώσεις. Έχει ενδιαφέρον να το διαβάσετε.

Πηγή

read more

Η κυβέρνηση συνεχίζει την προπαγάνδα, η οποία όμως δεν επηρεάζει καθόλου τους Έλληνες. Σε όλο τον κόσμο επικρατεί αναβρασμός μετά την επιβολή της Συμφωνίας, και αν αυτό δεν «σκάσει» πίσω στον ΣΥΡΙΖΑ και τους δημιουργούς της προδοσίας Τσίπρα-Κοτζιά, τουλάχιστον θα φανεί στις επερχόμενες εκλογές.

Οι δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών συνεχίζονται και για ακόμα μια φορά προκαλούν τους Έλληνες και τους ομογενείς του εξωτερικού. Ο βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος, Γιώργος Βαρεμένος, λέει ότι η επαίσχυντη συμφωνία είναι η μεγαλύτερη διπλωματική επιτυχία από το 1974.

Δημοσιεύματα θέλουν την επιτροπή που τον κάλεσε στην Αυστραλία να θέλει να ανακαλέσει, ενώ οι Έλληνες που κατοικούν στη χώρα έχουν οργιστεί από τις δηλώσεις-αίσχος του ανεπιθύμητου πολιτικού.

«Μήνυμα ενότητας» λέει ότι προσκομίζει στην ομογένεια ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και Β΄ αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, Γιώργος Βαρεμένος, ο οποίος θα εκπροσωπήσει το ελληνικό κοινοβούλιο στον εορτασμό για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου που θα γίνει την Κυριακή 24 Μαρτίου.

Σε συνέντευξη τύπου, που δόθηκε στο Ελληνικό Προξενείο ο κ. Βαρεμένος είπε ότι «προσπερνά» τις ανακοινώσεις αυτών που τον χαρακτηρίζουν «ανεπιθύμητο» στην Αυστραλία, λόγω της ψήφισης της συμφωνίας των Πρεσπών για την λύση του Μακεδονικού.


Σημείωσε όμως ότι οι δεκάδες χιλιάδες ομογενείς που συμμετείχαν στις μαζικές πορείες για την Μακεδονία που έγιναν στην Αυστραλία στις προηγούμενες δεκαετίες πρόσφεραν εθνικές υπηρεσίες.

Αναφερόμενος στη Συμφωνία των Πρεσπών σημείωσε:

«Πρόκειται για την μεγαλύτερη ελληνική διπλωματική επιτυχία από το 1974 έως σήμερα» είπε και πρόσθεσε πως «η Ελλάδα θα είναι πολλαπλά κερδισμένη σε βάθος χρόνου. Από την στιγμή που ο Γκρουέφσκι απομακρύνθηκε από την εξουσία που έκανε καριέρα με την πλαστογράφηση της ιστορίας ήταν μια χρυσή ευκαιρία να λυθεί το πρόβλημα της ονομασίας. Η χώρα αυτή έως τώρα λεγόταν σχεδόν από όλους Μακεδονία και τώρα λέγεται Βόρεια Μακεδονία. Οι ίδιοι αποδέχονται- και εγγράφως-ότι δεν έχουν καμιά σχέση με την αρχαία Μακεδονία και ότι η γλώσσα τους είναι σλαβική. Αυτά είναι επιτυχίες» είπε.

Αναφερόμενος σε αυτούς που διαφωνούν με την συμφωνία σημείωσε πως δεν αμφισβητεί τον πατριωτισμό κανενός αλλά ούτε και αποδέχεται να αμφισβητείται ο δικός του πατριωτισμός ή της κυβέρνησης.

«Σέβομαι την διαφορετική άποψη αλλά όλα αντιμετωπίζονται μέσω του διαλόγου. Εξάλλου ακραίες φωνές πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν».

Ο κ. Βαρεμένος πήγε στην Αυστραλία προσκεκλημένος της Επιτροπής Εορτασμού της Εθνικής Επετείου στην οποία συμμετέχουν οι μαζικότερες οργανώσεις της ομογένειας. Πληροφορίες του «Νέου Κόσμου» αναφέρουν ότι την τελευταία στιγμή η Επιτροπή επιδίωξε να ανακαλέσει την πρόσκληση αλλά ήταν αργά.

Ο κ. Βαρεμένος αύριο θα παραστεί στη δοξολογία που θα γίνει στον Άγιο Ευστάθιο και στη συνέχεια στην παρέλαση στο Shrine of Remembrance.

Σήμερα επρόκειτο να συναντηθεί με φορείς της ελληνομάθειας στην Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης.

Την Δευτέρα θα παραστεί σε εκδήλωση του RSL για την 25η Μαρτίου και στην δεξίωση του Γενικού Προξένου ενώ θα συναντηθεί με ομογενείς βουλευτές της Βικτώριας και της Αυστραλίας.

read more

Η κατάσταση είναι πλέον ανεξέλεγκτη, διότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, και όπως πάνε τα πράγματα συμβαίνει αυτό που λέμε πάντα... Ότι τούτος ο τόπος δεν έχει σωτηρία.

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Ο κάθε πολιτικός αρχηγός έχει σκελετούς στην ντουλάπα του, είτε είναι ο Τσιρώνης, ο Κυρίτσης και η κόρη του Μάνου Λοϊζου, είτε ο Νίκος Γεωργιάδης, είτε ο εξοχότατος Γεώργιος Α. Παπανδρέου άλλως ΓΑΠ, ο οποίος πάντα βρίσκει το τρόπο για να παραμείνει πάνω από τον αφρό και να μας διασκεδάζει. Εσχάτως την είδε ...Λένιν, επειδή του το επέβαλε το «έτερον ήμισυ» και γίνεται ρεζίλι ο άμοιρος, αλλά αυτός νομίζει πως είναι ...cool!

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας περνά δύσκολες μέρες και νύχτες καθώς όσο προσπαθεί να κρύψει τα προβλήματα, όλο και περισσότερο αυτά παραμένουν στο προσκήνιο και του «βγάζουν τη γλώσσα» περιπαίζοντάς τον.

Το τραγικό της υπόθεσης για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι αντιλαμβάνεται πως δεν έχει καμία σχέση πλέον, ως κεντροαριστερός πολιτικός, με τους Τσιρώνηδες, τους Κυρίτσηδες, τις Μυρσίνες και ένα σωρό άλλους «ψεκασμένους» στο κόμμα του. Όμως, δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί από αυτή τη μιζέρια του 3%, οι οποίοι είναι μεν στην κυβέρνηση, αλλά συνεχίζουν να λατρεύουν το παρασκήνιο. Θα έλεγα και την «παρανομία».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τρέμει την υπόθεση του πρώην βουλευτή Νίκου Γεωργιάδη. Από τη μία τον έχει μεγάλη ανάγκη -διότι του καθαρίζει τον «στάβλο» της Νέας Δημοκρατίας- από την άλλη η κατηγορία αφορά παιδεραστία. Είναι πολύ βαριά. Και ο πρόεδρος της Ν.Δ είναι και πατέρας. Ούτε εμείς το ξεχνάμε, ούτε αυτός...

Για την υπόθεση αυτή διαπίστωσα το εξής απαράδεκτο και ελεεινό: ότι τα μέσα ενημέρωσης (ΜΜΕ) που υποστηρίζουν τον κ. Μητσοτάκη -και είναι και πολλά- εξαφάνισαν το θέμα. Ήταν στο στυλ ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσαμε! Είναι μία υπόθεση λογοκρισίας και εξαφάνισης μίας είδησης, που πρέπει να απασχολήσει τους καθηγητές Πανεπιστημίων που διδάσκουν δημοσιογραφία.
Ενώ, με την υπόθεση της κόρης του Μάνου Λοϊζου ξεπέρασαν εαυτούς. Καλώς έπραξαν, αλλά όχι να διασύρουν μόνο τους αντιπάλους τους. Να γράφουν και για τους δικούς τους.

Τα ίδια και απαράλλακτα συμβαίνουν και με τα ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ. «Ξεσκίστηκαν» κυριολεκτικά για να προβάλουν την υπόθεση παιδεραστίας του Νίκου Γεωργιάδη -και καλώς έπραξαν- αλλά με το θέμα της Μυρσίνης βλέπω να αναζητούν δικαιολογίες δεξιά και αριστερά. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία «σύντροφοι». Ούτε για τις βλακείες που εκτόξευσαν ο Τσιρώνης και ο Κυρίτσης, πρέπει να αναζητούν δικαιολογίες.

Όλα τα παραπάνω, και τα ατοπήματα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, και η παιδεραστία του κ. Γεωργιάδη, σε άλλες χώρες τιμωρούνται. Στην Ελλάδα δυστυχώς επιβραβεύονται από τους πολίτες. Οι οποίοι έχουν τεράστια ευθύνη διότι δεν επιλέγουν ποτέ τους άριστους. Ψηφίζουν αυτούς που τους λένε τα περισσότερα ψέματα και τους δίνουν τις πιο πολλές έωλες υποσχέσεις.

Την περασμένη Τετάρτη, πραγματοποιήθηκε στην Ιερουσαλήμ μία τριμερής σύνοδος, που ήταν εξαιρετικά σημαντική για την Ελλάδα και την Κύπρο. 
Τα περισσότερα ΜΜΕ, που υπάρχουν μόνο λόγω του κομματικού χρήματος, υποβάθμισαν το γεγονός, και προσπάθησαν να μειώσουν και τη σημασία συμμετοχής της Αμερικής σε αυτή τη σύναξη της Ιερουσαλήμ.

Πάντα είναι καλύτεροι οι «δικοί» τους, πάντα οι «δικοί» τους θα το έκαναν καλύτερα. Δεν διδάσκονται από το παρελθόν και το μέλλον για όλους αυτούς μεταφράζεται στο πόσα χρήματα δίνει ο τάδες πολιτικός και επιχειρηματίας.
Όλοι εργάζονται για κάποιους. Όλοι είναι παρτιζάνοι.
Η αλήθεια ας περιμένει...

Πηγή

read more